چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر به کارگیری رویکردهای نوین تدریس بر علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳ ۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۶۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۳۰ نفر و کنترل ۳۰ نفر جایگزین شدند گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش با رویکردهای نوین تدریس شامل یادگیری مشارکتی، بارش مغزی، ایفای نقش و پروژه محور قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل با روش های سنتی آموزش دیدند برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد انگیزه تحصیلی هارتر ۱۹۸۱ و پرسشنامه علاقه مندی تحصیلی محقق ساخته استفاده شد روایی پرسشنامه ها با نظر متخصصان تایید و پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۷/۰ و ۸۴/۰ برآورد شد داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره MANCOVA تحلیل شدند یافته ها نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل از نظر علاقه مندی و انگیزه تحصیلی تفاوت معناداری وجود دارد ۰۱/۰>p به کارگیری رویکردهای نوین تدریس موجب افزایش علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شد با توجه به یافته ها، استفاده از رویکردهای نوین تدریس در دوره ابتدایی به عنوان راهبردی موثر برای افزایش علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان توصیه می شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ائیتی، سیتا و محمد پور، مریم و غفاری، سوگل و الیاسی، ساحل،1405،بررسی تاثیر به کارگیری رویکردهای نوین تدریس بر علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی،بیست و چهارمین همایش ملی پژوهش های مدیریت و علوم انسانی در ایران،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و چهارمین همایش ملی پژوهش های مدیریت و علوم انسانی در ایران31 خرداد 1405 · تهران