ارزیابی حقوقی «مفهوم شهر هوشمند» و الزامات حقوق عمومی آن

چکیده مقاله

ظهور «شهر هوشمند» به عنوان پارادایم نوین توسعه شهری، که بر پایه فناوری های اطلاعات و ارتباطات ، اینترنت اشیاء و تحلیل داده های بزرگ استوار است، نویدبخش بهبود کیفیت زندگی، افزایش کارایی خدمات شهری و توسعه پایدار است با این حال، این تحول فناورانه، پیچیدگی های حقوقی عمیقی را به ویژه در حوزه حقوق عمومی به همراه دارد این مقاله با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و رویکرد کتابخانه ای، به ارزیابی حقوقی مفهوم شهر هوشمند و شناسایی الزامات اساسی حقوق عمومی آن می پردازد یافته های پژوهش نشان می دهد که گذار به شهر هوشمند مستلزم بازنگری و تدوین چارچوب های حقوقی نوینی در زمینه هایی چون حفاظت از حریم خصوصی و داده های شهروندان، تضمین امنیت سایبری زیرساخت های حیاتی، شفافیت و پاسخگویی الگوریتمیک در تصمیم گیری های عمومی، تنظیم قراردادهای مشارکت عمومی خصوصی در پروژه های فناورانه و تضمین حقوق شهروندی دیجیتال و مشارکت معنادار شهروندان است نتایج حاکی از آن است که قوانین و مقررات موجود در نظام حقوقی ایران، به رغم وجود برخی ظرفیت ها، با خلاءهای جدی برای مواجهه با این چالش ها روبرو هستند این مقاله استدلال می کند که موفقیت پروژه شهر هوشمند در گرو ایجاد یک «حکمرانی هوشمند» است که در آن، نوآوری فناورانه با حاکمیت قانون، رعایت حقوق بنیادین بشر و اصول حقوق عمومی همگام و متوازن باشد در نهایت، ضمن ارائه یک مدل مفهومی از الزامات حقوقی شهر هوشمند، پیشنهاداتی کاربردی برای قانون گذاران، نهادهای اجرایی و پژوهشگران به منظور توسعه یک اکوسیستم حقوقی متناسب با اقتضائات شهرهای هوشمند ارائه می گردد