چکیده مقاله
مسئله اصلی پژوهش حاضر، بررسی جایگاه آموزش شهروندی جهانی در تحقق اهداف توسعه پایدار و تحلیل تطبیقی تجارب کشورهای پیشرو در این حوزه است جهانی شدن، گسترش فناوری های ارتباطی، افزایش وابستگی متقابل جوامع و بروز چالش های فراگیر جهانی نظیر تغییرات اقلیمی، نابرابری اجتماعی، مهاجرت، فقر و بحران های زیست محیطی، ضرورت بازنگری در اهداف و کارکردهای نظام های آموزشی را بیش از گذشته آشکار ساخته است در این میان، آموزش شهروندی جهانی و توسعه پایدار به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای تربیتی قرن بیست و یکم مورد توجه سازمان های بین المللی و نظام های آموزشی پیشرو قرار گرفته است پژوهش حاضر با رویکرد مروری تحلیلی و تطبیقی، به بررسی جایگاه آموزش شهروندی جهانی در تحقق اهداف توسعه پایدار و تحلیل تجارب کشورهای پیشرو در این حوزه پرداخته است یافته ها نشان می دهد کشورهایی مانند فنلاند، کانادا، سنگاپور، ژاپن، کره جنوبی و آلمان توانسته اند از طریق ادغام مفاهیم شهروندی جهانی، مسئولیت پذیری اجتماعی، سواد زیست محیطی، مشارکت مدنی و مهارت های بین فرهنگی در برنامه های درسی، نسلی آگاه تر، مسئول تر و آماده تر برای مواجهه با چالش های جهانی تربیت کنند همچنین نتایج حاکی از آن است که آموزش شهروندی جهانی می تواند نقش موثری در تقویت سرمایه اجتماعی، توسعه پایدار، ارتقای قدرت نرم و افزایش مشارکت اجتماعی شهروندان ایفا نماید با این حال، عدم بومی سازی مناسب این رویکرد ممکن است چالش هایی همچون تضعیف برخی مولفه های هویت فرهنگی و ملی را در پی داشته باشد بر این اساس، پژوهش حاضر ضمن تاکید بر ضرورت تلفیق ارزش های ایرانی اسلامی با مولفه های شهروندی جهانی، راهبردهای اجرایی اولویت بندی شده و قابل سنجش برای استقرار تدریجی این رویکرد در نظام آموزشی ایران ارائه می دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
قطبی زاده، اعظم،1405،آموزش شهروندی جهانی و توسعه پایدار در نظام آموزش و پرورش ایران: مطالعه تطبیقی تجارب بین المللی و ارائه راهبردهای اجرایی،هفتمین کنفرانس بین المللی تحقیقات نوین در آموزش و پرورش،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی تحقیقات نوین در آموزش و پرورش31 خرداد 1405 · تهران