چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ساختار ورزش ایران بر سلامت روانی نخبگان ورزشی در بازه زمانی دهه ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۴، از رویکردی ترکیبی کمی کیفی بهره برد جامعه آماری شامل ۵۰۰۰ ورزشکار نخبه بود که نمونه ای ۲۵۰۰ نفری با روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شد داده ها با استفاده از پرسشنامه های روان شناختی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و مشاهدات میدانی گردآوری و با نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند یافته های کمی نشان داد که مولفه هایی چون مدیریت ناکارآمد، نبود حمایت روانی و نابرابری ساختاری با سطوح بالای اضطراب، افسردگی، فرسودگی ذهنی و بحران هویت در ورزشکاران مرتبط هستند مدل یابی معادلات ساختاری نیز نشان داد احساس بی عدالتی سازمانی نقش میانجی در این روابط دارد تفاوت هایی معنادار میان رشته های فردی و تیمی و همچنین بین زنان و مردان مشاهده شد در بخش کیفی چهار مضمون اصلی شامل احساس بی پناهی، تبعیض ساختاری، کمبود حمایت روانشناختی و نبود کانال های رسمی پیگیری مشکلات شناسایی شد که همگی نمایانگر بحران در روابط انسانی و مدیریتی در ساختار ورزش کشور هستند نتایج کلی پژوهش نشان می دهد که ساختار ورزش ایران در یک دهه گذشته، نه تنها نقش حمایتی موثری نداشته بلکه خود به عاملی برای تشدید آسیب های روانی در میان نخبگان ورزشی تبدیل شده است این یافته ها ضرورت بازنگری در سیاست های روانی، ساختار حمایتی و شیوه های مدیریت منابع انسانی در نظام ورزش ایران را برجسته می سازند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
محمدی، سینا و صیدی، هانا،1404،آسیب شناسی روانی ساختار ورزش ایران بر نخبگان ورزشی واکاوی اجتماعی چالش ها و پیامدها،نهمین کنفرانس بین المللی علوم ورزشی، تربیت بدنی و سلامت اجتماعی،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی علوم ورزشی، تربیت بدنی و سلامت اجتماعی31 شهریور 1404 · تهران