چکیده مقاله
اختلال استرس پس از سانحه PTSD یکی از مشکلات شایع روانی است که با تغییرات در هیپوکامپ و کاهش سطح نروتروفین ها همراه می باشد این تغییرات می توانند بر حافظه، یادگیری و خلق وخو تاثیر منفی بگذارند شواهد نشان می دهد که فعالیت بدنی نقش موثری در بهبود عملکرد مغزی و تعدیل انتقال دهنده های عصبی دارد لذا هدف این پژوهش بررسی اثر تمرین مقاومتی بر بیان ژن فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز و فاکتور فون ویلبراند در موش های صحرایی نر مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه بود در این مطالعه تجربی موش های صحرایی نر ویستار به طور تصادفی در سه گروه شامل کنترل سالم، کنترل PTSD، تمرین مقاومتی تقسیم شدند مدل PTSD با استفاده از پروتکل استرس استاندارد القا شد برنامه تمرین شامل تمرینات مقاومتی بالا رفتن از نردبان با وزنه به مدت ۴ هفته اجرا گردید پس از پایان مداخلات حیوانات با کتامین و زایلازین بیهوش شده نمونه های خون و از بافت هیپوکمپ و قلب استخراج شدند تا برای بررسی بیان ژن اندازه گیری و بررسی شود داده ها با میانگین، انحراف استاندارد، آزمون شاپیرو ویلک، لون و آزمون آنووای یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تحلیل شدند القای PTSD باعث کاهش معنی دار سطح بیان ژن فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز و فاکتور فون ویلبراند نسبت به گروه کنترل سالم شد مداخله تمرین مقاومتی موجب افزایش سطح بیان ژن فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز و کاهش فاکتور فون ویلبراند شد نتیجه گیری: تمرین مقاومتی می تواند موجب تنظیم سطح بیان ژن فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز و فاکتور فون ویلبراند در مدل حیوانی PTSD شود بر این اساس مداخلات غیردارویی نظیر فعالیت بدنی منظم می توانند در بهبود پیامدهای مرتبط با PTSD موثر باشند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�قامیری، صبا و نامنی الله، فرح،1404،اثر تمرین مقاومتی بر فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز و فاکتور فون ویلبراند در موش های صحرایی نر مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه،نهمین کنفرانس بین المللی علوم ورزشی، تربیت بدنی و سلامت اجتماعی،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی علوم ورزشی، تربیت بدنی و سلامت اجتماعی31 شهریور 1404 · تهران