چکیده مقاله
هویت فرهنگی به عنوان ستون فقرات نظام تربیتی هر جامعه، نقشی تعیین کننده در شکل گیری شخصیت دانش آموزان و پیوند آنان با میراث تمدنی دارد در این میان، شاهنامه فردوسی نه تنها به عنوان یک اثر حماسی سترگ، بلکه به عنوان مخزن خرد، اخلاق و هویت ملی ایرانیان، ظرفیت های بی بدیلی برای نظام آموزشی فراهم آورده است این مقاله با رویکردی تحلیلی به بررسی چگونگی بهره گیری از مضامین شاهنامه در تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان در دوره کنونی می پردازد با توجه به چالش های ناشی از جهانی شدن و تهاجم خرده فرهنگ های دیجیتال، بازخوانی متون کهن به عنوان راهبردی برای بازیابی اعتماد به نفس ملی ضرورت یافته است نتایج تحلیل ها نشان می دهد که آموزه های شاهنامه با تکیه بر مفاهیمی چون عدالت خواهی، خردورزی، دادگری و وفاداری به وطن، می تواند بستری پایدار برای تعالی هویت فرهنگی فراهم کند این پژوهش با بررسی منابع نوین علمی و تطبیق آن با ضرورت های تربیتی عصر حاضر، استدلال می کند که شاهنامه تنها یک متن ادبی نیست، بلکه «نقشه راه» تربیتی برای نسل نوپا است مقاله حاضر ضمن نقد روش های سنتی تدریس متون کهن، پیشنهادهایی برای کاربست خلاقانه این اثر در برنامه های درسی ارائه می دهد تا از این طریق، پیوند میان دانش آموز و هویت ملی اش، فارغ از رویکردهای کلیشه ای، بازسازی و تقویت شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�اباکمالی، آنیتا،1405،بررسی جایگاه شاهنامه فردوسی در تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر