چکیده مقاله
تحولات چند دهه اخیر نشان داده است که نظام های آموزشی یکی از نخستین حوزه هایی هستند که در مواجهه با بحران هایی مانند بلایای طبیعی، جنگ و ناامنی دچار اختلال می شوند این اختلال نه تنها فرایند یادگیری را متوقف می سازد بلکه پیامدهای اجتماعی، روانی و توسعه ای گسترده ای برای جوامع برجای می گذارد هدف این پژوهش بررسی تجارب جهانی در حوزه آموزش در شرایط بحران و تحلیل مدل های تاب آوری آموزشی است که به تداوم یادگیری و کاهش آسیب های ناشی از بحران کمک کرده اند پژوهش با روش مرور نظام مند منابع بین المللی و بررسی موارد مطالعاتی کشورهای درگیر بحران از جمله افغانستان، اوکراین، سوریه، ژاپن و فیلیپین انجام شد یافته ها نشان می دهد که مدل هایی مانند آموزش از راه دور در شرایط اضطراری، مدارس موقت و سیار، استفاده گسترده از فناوری، برنامه های حمایت روانی اجتماعی و مشارکت جامعه محلی نقش تعیین کننده ای در حفظ دسترسی آموزشی داشته اند همچنین نتایج بیانگر آن است که تاب آوری نظام آموزشی زمانی به حداکثر می رسد که سیاست گذاری پیشگیرانه، زیرساخت انعطاف پذیر، تربیت نیروی انسانی مجهز و سازوکارهای هماهنگی بین بخشی وجود داشته باشد در پایان، مقاله با ارائه چارچوبی پیشنهادی برای ارتقای تاب آوری آموزشی در مواجهه با بحران ها، می تواند مبنایی برای برنامه ریزی و سیاست گذاری در سطح ملی و منطقه ای فراهم سازد
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ریفی، آرش و ساعدپناه، صبا و عبدالله پور، مهدی و امین پور، روژین،1404،آموزش در شرایط بحران (بلایای طبیعی، جنگ) تجارب جهانی و مدل های تاب-آوری،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404