چکیده مقاله
مسئولیت پذیری اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی سلامت روان و سازگاری اجتماعی، نقشی بنیادین در شکل گیری هویت شهروندی و پیشرفت پایدار جوامع ایفا می کند مدرسه به عنوان اصلی ترین نهاد رسمی پس از خانواده، محیطی استراتژیک برای آموزش، تمرین و نهادینه سازی این مهارت ها در دوران حساس نوجوانی و کودکی محسوب می شود هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش و تاثیر سازوکارهای آموزشی، پرورشی و مدیریتی مدرسه در تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان است این مطالعه با رویکردی توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش و پرورش، به واکاوی ابعاد مختلف این مسئله پرداخته است یافته ها نشان می دهد که مدرسه از طریق سه کانال اصلی «کلیات درسی» به ویژه دروس علوم انسانی و مطالعات اجتماعی ، «فرهنگ سازمانی مدرسه» شامل جو اخلاقی، رابطه معلم و دانش آموز و قوانین انضباطی عادلانه و «فعالیت های فوق برنامه و خدمت اجتماعی» مانند شورای دانش آموزی و کارهای داوطلبانه بر رشد مسئولیت پذیری اجتماعی تاثیر مستقیم و معناداری دارد نتایج حاکی از آن است که مشارکت فعال دانش آموزان در تصمیم گیری های مدرسه، الگوسازی رفتار مسئولانه توسط کادر آموزشی و ایجاد فرصت های عملی برای خدمت به جامعه، از موثرترین راهبردها هستند همچنین، تعامل سازنده میان خانه و مدرسه ضریب تاثیرگذاری این مداخلات را افزایش می دهد در نهایت، این مقاله استدلال می کند که گذار از آموزش صرفا شناختی به سمت آموزش تجربه محور و مشارکتی، کلید اصلی در تربیت شهروندان مسئول در قرن بیست و یکم است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مودی، سمیه و قاسمی نژاد، ساره و فرازی، محمد حسین و کریمی، محسن،1405،نقش مدرسه در تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر