چکیده مقاله
تحولات شتابان فناورانه در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با پرسش های بنیادینی درباره ماهیت یادگیری، نقش معلم و جایگاه دانش آموز مواجه ساخته است در این میان، هوش مصنوعی به عنوان یکی از برجسته ترین جلوه های فناوری نوین، صرفا یک ابزار آموزشی تلقی نمی شود، بلکه پدیده ای است که می تواند بنیان های تربیتی آموزش را تحت تاثیر قرار دهد پژوهش حاضر با تمرکز بر آموزش ابتدایی، تلاش کرد نسبت میان هوش مصنوعی و تربیت مسئولیت پذیری یادگیری را به صورت تحلیلی و چندبعدی بررسی کند؛ نسبتی که نه ساده و خطی، بلکه پیچیده، مشروط و وابسته به زمینه های تربیتی، فرهنگی و اخلاقی است نتایج تحلیل مباحث نشان می دهد که مسئولیت پذیری یادگیری، برخلاف برداشت های سطحی، مهارتی اکتسابی و تدریجی است که در بستر تعامل میان دانش آموز، معلم، برنامه درسی و ابزارهای آموزشی شکل می گیرد پیشینه پژوهش داخلی و خارجی حاکی از آن است که نظام های آموزشی موفق، مسئولیت پذیری یادگیری را نه از طریق اجبار یا کنترل بیرونی، بلکه از طریق تقویت خودتنظیمی، انگیزش درونی و آگاهی یادگیرنده از فرایند یادگیری پرورش می دهند در این چارچوب، هوش مصنوعی می تواند نقشی تسهیل گر ایفا کند، اما این نقش به هیچ وجه ذاتی و خودکار نیست یکی از نتایج محوری پژوهش آن است که هوش مصنوعی، به تنهایی تربیت کننده مسئولیت پذیری یادگیری نیست این فناوری، تنها زمانی می تواند به تحقق این هدف کمک کند که در چارچوبی تربیتی، هدفمند و اخلاق محور به کار گرفته شود یافته های پژوهش های اخیر نشان می دهد که استفاده از سامانه های هوشمند در آموزش ابتدایی، زمانی به افزایش مسئولیت پذیری می انجامد که دانش آموز بتواند رابطه ای معنادار میان تلاش خود و پیامدهای یادگیری برقرار کند در غیر این صورت، خطر وابستگی، کاهش خودکارآمدی و حتی بی تفاوتی نسبت به یادگیری وجود خواهد داشت
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مقتدایی، ابراهیم و ، فاطمه سلطانپورشهرضا و ، مهدیه الصاق و ، آزاده حجری،1404،بررسی تاثیر هوش مصنوعی به عنوان یکی از برجسته ترین جلوه های فناوری نوین بر بنیان های تربیتی آموزش بتدایی،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404