چکیده مقاله
امامت در نگاه تشیع به عنوان یک رهبر و شخصی است که از طرف خداوند برای هدایت مردم برگزیده می شود و او نماینده خداوند بر روی زمین است و مقام جانشینی پیامبر را بر عهده دارد که بعد از بررسی آن با نظر اهل سنت پی بردیم که نظر اهل تشیع بیشتر مبنی بر شهود است تا اینکه مبنی بر تعقل و عقل باشد ما جانشین حضرت علی را می توانیم از طریق شهود و دریافت درونی و آن حسی که نسبت به اهل بیت داریم اثبات کنیم اما هنگامی که از لحاظ عقلی و دستور خداوند به مشورت و شورا و نظر رای مردم در ایجاد یک حکومت و انتخاب رهبر مورد بررسی قرار می دهیم می توانیم بگوییم که از لحاظ عقلی اتفاقی که در صدر اسلام به وجود آمد و رخ داد پدیده غیر عقلی و غیر طبیعی نبوده و اون نشان دهنده رسیدن شعور مردم به حدی است که بتوانند برای آینده خود تصمیم بگیرند و همان ملاک خاتمه یافتن سلسله انبیا است حکومت جایگاه آن را در تشیع اگر بخواهیم مورد بررسی قرار دهیم و یک تعریف درست از جایگاه حکومت در نظر اهل تشیع مطلع شویم آن را باید در سیره و رفتار امامان معصوممان جستجو کنیم همانطور که امامان معصوم ما برای رسیدن به حکومت هیچگاه دست به شمشیر نبرده و اولین و مهم ترین ملاک برای آنان رای و نظر مردم است پس می توانیم بگوییم جایگاه حکومت در نظر امامان و اهل تشیع یک وسیله برای رساندن مردم به سعادت و کمال نهایی است و اگر رای و نظر مردم با آنان نباشد هیچ اصرار و اجباری برای پیروی از امامان معصوم در امر حکومت و خلافت وجود ندارد استنادات این موضوع فعالیت و عملکرد امامان معصوم در زمان حیات خویش است اگر به دنبال این باشیم که چرا امامت در ایستگاه دوازدهم متوقف شد؟مهمترین دلیلی که می توانیم به آن استناد کنیم حکمت و حکیم بودن خداوند است پس این رویداد بدون دلیل نبوده و حتما از سوی پروردگار دارای یک هدف و دلیل بسیار روشن و عقلانی است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�هاروند، رقیه و ، اسما پایداری و ، زینب انصاری،1404،بررسی حکومت در نگاه تشیع باتوجه به دو بخش صفوی و علوی،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404