بررسی رابطه سبک های تدریس با انگیزش پیشرفت تحصیلی

چکیده مقاله

هدف اصلی این پژوهش بررسی رابطه بین سبک های تدریس معلمان و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی است جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان مقطع تحصیلی مورد نظر، مثلا: متوسطه شهر نام شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴ ۱۴۰۵ بود که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، تعداد تعداد نمونه، مثلا: ۲۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های تدریس نام پرسشنامه و پرسشنامه انگیزش پیشرفت تحصیلی نام پرسشنامه استفاده شد پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید داده های حاصل با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک های تدریس مشارکتی، مبتنی بر مسئله، و و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد نتایج تحلیل رگرسیون نیز مشخص کرد که سبک تدریس نام سبک موثرتر بیشترین قدرت پیش بینی را برای انگیزش پیشرفت تحصیلی دارد بر اساس نتایج می توان نتیجه گرفت که کاربرد سبک های تدریس مدرن و دانشجو محور می تواند نقش موثری در ارتقای سطح انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایفا کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

اعظم عبدالله تابار قاسم آبادی

نویسنده اول

افسانه امیری

نویسنده دوم

عفت امینی

نویسنده سوم

صدیقه نوروزی مقدم

نویسنده چهارم

�بدالله تابار قاسم آبادی، اعظم و امیری، افسانه و امینی، عفت و نوروزی مقدم، صدیقه،1404،بررسی رابطه سبک های تدریس با انگیزش پیشرفت تحصیلی،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404