بررسی سبک تربیتی و رابطه آن با خودکنترلی در دانش آموزان

چکیده مقاله

خودکنترلی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی شخصیت و موفقیت تحصیلی، نقشی اساسی در تنظیم هیجانات، رفتارهای اجتماعی و پیشگیری از بروز رفتارهای پرخطر ایفا می کند توانایی در تاخیر در ارضای نیازها و مقاومت در برابر تکانه ها، مهارتی است که ریشه در دوران کودکی و نوجوانی دارد و به شدت تحت تاثیر محیط خانواده و نوع تعامل والدین با فرزندان قرار دارد سبک های تربیتی، الگوهای ثابتی از رفتار والدین هستند که در فرآیند تربیت فرزند به کار گرفته می شوند و شامل سبک های مقتدرانه دموکراتیک ، مستبدانه آتوریتاریین و سهل گیرند پرمسلک می شوند این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان سبک های تربیتی والدین و سطح خودکنترلی دانش آموزان انجام شده است نتایج حاصل از مطالعات نشان می دهد که بین سبک تربیتی و خودکنترلی دانش آموزان همبستگی معناداری وجود دارد سبک تربیتی مقتدرانه که با ویژگی هایی نظور حمایت عاطفی بالا، برقراری ارتباط گرم، اعمال قوانین منطقی و احترام به نظرات فرزند همراه است، بیشترین تاثیر مثبت را در تقویت خودکنترلی دارد در این سبک، فرزندان یاد می گیرند که مسئولیت پذیر باشند و مرزها را درک کنند در مقابل، سبک تربیتی مستبدانه که بر کنترل سخت گیرانه، تنبیه و عدم گفتگو تکیه دارد، اغلب منجر به خودکنترلی ظاهری و افزایش پرخاشگری پنهان می شود همچنین، سبک تربیتی سهل گیر که با فقدان قوانین و آزادی بیش از حد مشخص می شود، ضعف شدید در خودکنترلی و تکانشگری را در دانش آموزان به همراه دارد در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که پرورش خودکنترلی در دانش آموزان نیازمند تربیتی متوازن است که در آن عشق و محبت با نظم و قوانین منطقی همراه شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

پونه قنبری

نویسنده اول

مهدی زارعیان رونیزی

نویسنده دوم

طیبه قندهاری علویجه

نویسنده سوم

احسان ابراهیمیان

نویسنده چهارم

قنبری، پونه و زارعیان رونیزی، مهدی و قندهاری علویجه، طیبه و ابراهیمیان، احسان،1404،بررسی سبک تربیتی و رابطه آن با خودکنترلی در دانش آموزان،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404