چکیده مقاله
طبیعت همواره یکی از محورهای اصلی در ادبیات فارسی به ویژه در شعر بوده است شاعران از دوره های کهن تا معاصر، با بهره گیری از جلوه های طبیعی، نه تنها به تصویرگری زیبایی های محیط پیرامون پرداخته اند، بلکه از طبیعت به عنوان نمادی برای بیان احساسات، عواطف و مفاهیم فلسفی و اجتماعی استفاده کرده اند در غزل فارسی، این نقش دوگانه طبیعت، هم به عنوان پس زمینه ای برای عاشقانه ها و هم به عنوان نماد مفاهیم اخلاقی و عرفانی، نمود یافته است نتایج پژوهش می تواند زمینه ساز مطالعات تطبیقی و میان رشته ای در ادبیات، جامعه شناسی و محیط زیست باشد و اهمیت آموزش و ارتقای آگاهی مخاطبان نسبت به پیام های اجتماعی و زیست محیطی شعر نو را نشان دهد در نهایت، شناخت تغییر جایگاه طبیعت در غزل فارسی نه تنها برای درک تحول ادبیات فارسی اهمیت دارد، بلکه می تواند پایه ای برای مطالعات بین رشته ای میان ادبیات، انسان شناسی و محیط زیست نیز باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ارعی، محسن،1404،بررسی طبیعت به عنوان یکی از عناصر بنیادی و تاثیرگذار در شعر فارسی و تحلیل جایگاه آن در غزل از دوره کلاسیک تا شعر نو،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404