بررسی عشق، به عنوان محوری ترین مضمون غزل فارسی برای بیان عمیق ترین احساسات انسانی و عرفانی در غزلیات سعدی و حافظ

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی مضامین عاشقانه در غزلیات سعدی و حافظ انجام شده است و یافته ها نشان می دهد که هر یک از این دو شاعر بزرگ، نگاه خاص و منحصر به خود را به عشق داشته اند نتایج تحلیل نشان می دهد که عشق در غزلیات سعدی عمدتا زمینی، انسانی و ملموس است، در حالی که عشق در غزلیات حافظ چندلایه، نمادین و عرفانی است این تفاوت، نه تنها بازتابی از گرایش های شخصی شاعران است، بلکه تحت تاثیر زمینه های تاریخی، اجتماعی و فرهنگی هر دوره نیز قرار دارد غزل فارسی از دیرباز عرصه ای برای بیان عمیق ترین احساسات انسانی و عرفانی بوده است و عشق، به عنوان محوری ترین مضمون آن، جایگاهی ویژه در سنت ادبیات فارسی دارد در میان شاعران فارسی زبان، سعدی و حافظ از چهره های شاخص و بی بدیل به شمار می آیند که هر یک به شیوه ای متفاوت به مفهوم عشق پرداخته اند سعدی با زبانی روان، صریح و عاطفی، بیشتر بر ابعاد انسانی، اجتماعی و اخلاقی عشق تاکید دارد؛ در حالی که حافظ با زبان نمادین، چندلایه و ایهام آمیز خود، عشق را به ساحت های عرفانی و متافیزیکی می کشاند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

کتایون روزه زاده

نویسنده اول

�وزه زاده، کتایون،1404،بررسی عشق، به عنوان محوری ترین مضمون غزل فارسی برای بیان عمیق ترین احساسات انسانی و عرفانی در غزلیات سعدی و حافظ،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404