چکیده مقاله
خودارزیابی معلم، به عنوان فرآیندی بازتاب گرایانه و نظام مند، ابزاری حیاتی برای بهبود مستمر کیفیت تدریس و افزایش اثربخشی آموزشی است این مقاله با تمرکز بر پرسش محوری «اثرگذاری روش تدریس من بر پیشرفت کلاس چقدر بوده است؟»، چارچوبی عملی برای انجام خودارزیابی معلم ارائه می دهد در این راستا، شاخص های کلیدی ارزیابی اثرگذاری، از جمله میزان درگیری و مشارکت فعال دانش آموزان، کیفیت و عمق یادگیری فراتر از حفظ کردن ، نتایج عینی و قابل اندازه گیری مانند نمرات و تکالیف و بازخورد های مستقیم و غیرمستقیم از فراگیران معرفی و بررسی می شوند مقاله ضمن تاکید بر لزوم گردآوری داده ها از منابع متنوع مشاهده، پرسش نامه، تحلیل آثار دانش آموزان ، به روش های تحلیل این داده ها برای قضاوت در مورد اثربخشی روش های تدریس می پردازد یافته های ضمنی این نوشتار نشان می دهد که خودارزیابی منظم نه تنها نقاط قوت و حوزه های نیازمند بهبود روش تدریس را آشکار می سازد، بلکه منجر به انتخاب آگاهانه تر راهبردهای آموزشی، ایجاد محیط یادگیری پویاتر و در نهایت، ارتقای پیشرفت تحصیلی و مهارتی کلاس می شود در پایان، الگویی مرحله ای برای اجرای موثر خودارزیابی و تبدیل آن به چرخه ای از طرح ریزی، اقدام، ارزیابی و بازاندیشی پیشنهاد شده است
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پرچمی، مریم و نیک پیما، حبیبه و گروسی، مهدی و بابائی، علی اصغر،1404،خودارزیابی معلم: اثرگذاری روش تدریس من بر پیشرفت کلاس چقدر بوده است؟،اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین،اهواز
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین15 مهر 1404 · اهواز