چکیده مقاله
شکاف آموزشی میان مناطق شهری و روستایی در ایران، به عنوان یکی از چالش های ساختاری و پایدار نظام آموزشی، فراتر از تفاوت های زیرساختی، ریشه در نابرابری فرصت های یادگیری و عدم تناسب محتوای درسی با بافت جغرافیایی و فرهنگی جوامع محروم دارد این مقاله با هدف تبیین نقش برنامه ریزی درسی در کاهش این شکاف و ارائه راهکارهایی برای تحقق عدالت آموزشی انجام شده است این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی تحلیلی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مروری است نتایج به دست آمده نشان داد که برنامه ریزی درسی متمرکز و یکسان، با نادیده گرفتن واقعیت های زیسته و پتانسیل های بومی، عاملی برای تشدید نابرابری و کاهش انگیزه تحصیلی در دانش آموزان روستایی است همچنین، پراکنش ناعادلانه منابع انسانی، ضعف زیرساخت های فناوری و نظام ارزشیابی شهرمحور، اجرای صحیح برنامه های درسی جدید را در مناطق روستایی با چالش مواجه کرده است با این حال، بومی سازی محتوا، انعطاف پذیری در سرفصل های درسی و استفاده از روش های مشارکتی، می تواند شکاف مهارتی و شناختی را کاهش دهد و برای کاهش شکاف آموزشی، گذار از مدل های متمرکز به برنامه ریزی درسی منعطف، مشارکتی و بومی سازی شده ضروری است اختصاص بخشی از ساعات آموزشی به محتوای منطقه ای، توانمندسازی معلمان روستایی در روش های تدریس خلاقانه و بهره گیری از فناوری های آموزشی از راه دور، راهکارهای عملیاتی برای ارتقای کیفیت آموزش در این مناطق پیشنهاد می شود این رویکرد نه تنها به عدالت آموزشی کمک می کند، بلکه با تقویت هویت فرهنگی و مهارت های اقتصادی بومی، به توسعه پایدار جوامع روستایی منجر خواهد شد
کلیدواژهها
نویسندگان
عارف کاظمی پور پاطاوه
کارشناسی آموزش ابتدایی
سیده بیگم هاشمی کلهودشتی
کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی
شیوه ارجاع
هاشمی کلهودشتی، سیده بیگم،1405،نقش برنامه ریزی درسی در کاهش شکاف آموزشی بین مناطق شهری و روستایی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر