چکیده مقاله
شخصیت انسان، به ویژه در دوران حساس نوجوانی، محصول تعامل پیچیده میان عوامل ژنتیکی و محیطی است در میان متغیرهای محیطی، خانواده به عنوان اولین و تاثیرگذارترین نهاد اجتماعی، نقشی محوری ایفا می کند این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین «حضور عاطفی» و «غیبت عاطفی» والدین و شکل گیری تیپ های شخصیتی درون گرا و برون گرا در نوجوانان تدوین شده است فرضیه اصلی این است که حضور عاطفی فعال، حمایتگر و پاسخگو، بستری امن برای اکتشاف اجتماعی ایجاد کرده و احتمال بروز ویژگی های برون گرایانه را افزایش می دهد، در حالی که غیبت عاطفی چه فیزیکی و چه روانی منجر به احساس ناامنی، اجتناب اجتماعی و تمایل به درون گرایی به عنوان مکانیزم دفاعی می شود این مقاله با مرور ادبیات نظری شامل نظریه دلبستگی بولبی، مدل پنج عاملی شخصیت، و تحقیقات تجربی اخیر، نشان می دهد که کیفیت ارتباط عاطفی فراتر از کمیت زمان سپری شده، تعیین کننده اصلی جهت گیری شخصیتی است یافته ها حاکی از آن است که نوجوانانی که با غیبت عاطفی مواجه بوده اند، ممکن است درون گرا شوند، اما این درون گرایی لزوما ناشی از ترجیح ذاتی تنهایی نیست، بلکه پاسخی سازگاری به محیط نامطمئن است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�بادی، مهدی و رفیعی، صدیقه و رفیعی، زینب و کریم زاده، زهرا،1405،نقش حضور یا غیبت عاطفی والدین در شکل گیری تیپ های شخصیتی (درون گرا و برون گرا) در نوجوانان،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر