نقش مددکار اجتماعی دانشگاه در مدیریت بحران های سلامت روان دانشجویان در دوران پساجنگ همگانی با تاکید بر آموزش مجازی و ترک دانشگاه

چکیده مقاله

بحران های سلامت روان دانشجویان در دوران پساجنگ همگانی، با تاثیرات تشدیدکننده آموزش مجازی و افزایش نرخ ترک دانشگاه، به یکی از چالش های اساسی نظام آموزش عالی ایران تبدیل شده است شیوع اختلالات اضطرابی، افسردگی، و اختلال استرس پس از سانحه PTSD در میان دانشجویان، به ویژه در شرایط بحران های ملی و پساجنگ، نیازمند مداخلات تخصصی و به موقع است این مقاله مروری با هدف بررسی نقش مددکار اجتماعی دانشگاه در مدیریت بحران های سلامت روان دانشجویان در دوران پساجنگ همگانی، با تاکید بر آموزش مجازی و ترک دانشگاه، طراحی شده است روش پژوهش، مرور سیستماتیک ادبیات پژوهشی فارسی و انگلیسی بین سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۵ ۲۰۱۶ ۲۰۲۶ است که شامل مقالات SID، Magiran، Civilica، Google Scholar، ScienceDirect، و PubMed می شود معیار ورود، پژوهش های مرتبط با مددکاری اجتماعی دانشگاهی، سلامت روان دانشجویان، آموزش مجازی، و ترک تحصیل بود یافته ها نشان می دهد که مددکاران اجتماعی دانشگاه از طریق پنج نقش اصلی شامل: ۱ شناسایی زودهنگام دانشجویان در معرض خطر از طریق غربالگری و مشاهده، ۲ مداخله بحران فوری در شرایط حاد روانی، ۳ پیوند دادن دانشجویان به منابع حمایتی درون دانشگاهی و برون دانشگاهی، ۴ ارائه مشاوره فردی و گروهی با رویکردهای شناختی رفتاری و بومی اسلامی، و ۵ همکاری با اساتید، خانواده ها، و مراکز مشاوره می توانند تاثیر قابل توجهی بر کاهش عوارض روانی آموزش مجازی و پیشگیری از ترک تحصیل داشته باشند همچنین پژوهش ها حاکی از آن است که در دوران پساجنگ، نیازهای روانی اجتماعی دانشجویان به طور معناداری افزایش یافته افزایش ۴۰ ۵۰٪ در علائم اضطراب و افسردگی و مددکاران اجتماعی با بهره گیری از رویکردهای بومی و اسلامی ایرانی می توانند در بازسازی سلامت روان دانشجویان نقشی کلیدی ایفا کنند آموزش مجازی با ایجاد انزوای اجتماعی، کاهش انگیزش تحصیلی، و تشدید مشکلات معیشتی، به عاملی مهم در افت سلامت روان و ترک تحصیل تبدیل شده است محدودیت های اصلی شامل کمبود نیروی انسانی متخصص نسبت ۱ مددکار به ۵۰۰۰ دانشجو در برابر استاندارد ۱ به ۱۰۰۰ ، عدم آگاهی کافی اساتید و دانشجویان از خدمات مددکاری، نبود زیرساخت های مناسب برای مداخلات مجازی، و ضعف در هماهنگی بین بخشی است نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که تقویت نقش مددکاران اجتماعی در دانشگاه ها، به ویژه در دوران پساجنگ و با توجه به گسترش آموزش مجازی، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای حفظ سلامت روان و تداوم تحصیل دانشجویان است پیشنهاد می شود دانشگاه ها نسبت به افزایش تعداد مددکاران، تاسیس مراکز مداخله بحران، توسعه خدمات مشاوره مجازی، و آموزش اساتید در زمینه شناسایی نشانه های بحران روانی اقدام کنند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

* نازنین پاریاب

دانشجوی کارشناسی گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، واحد بوشهر، بوشهر، ایران

روژان غلامی

کارشناسی مددکاری

دکتر رضا فراشبندی

دکتری گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، واحد بوشهر، بوشهر، ایران

راضیه شریف زادگان

کارشناسی مشاوره

�لامی، روژان و شریف زادگان، راضیه،1405،نقش مددکار اجتماعی دانشگاه در مدیریت بحران های سلامت روان دانشجویان در دوران پساجنگ همگانی با تاکید بر آموزش مجازی و ترک دانشگاه،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر