تبیین امید به آینده در دانش آموزان ابتدایی بر پایه نظریه های روانشناسی مثبت نگر

چکیده مقاله

امید به آینده یکی از عوامل موثر در رشد روانی، تحصیلی و اجتماعی دانشآموزان ابتدایی است پژوهش حاضر با هدف بررسی مفهوم امید به آینده در کودکان بر اساس نظریههای اسنایدر، سلیگمن، بندورا و دوک انجام شده است در این مقاله، امید بهعنوان عاملی موثر در انگیزش، تلاش و موفقیت تحصیلی مورد توجه قرار گرفته و نقش خودکارآمدی، خوشبینی آموختهشده و ذهنیت رشد در تقویت آن بررسی شده است یافتهها نشان میدهد دانشآموزانی که دارای باور مثبت نسبت به تواناییهای خود، نگرش خوشبینانه و ذهنیت رشد هستند، از سطح بالاتری از امید به آینده برخوردارند و در برابر مشکلات تحصیلی و فردی مقاومت بیشتری نشان میدهند در نتیجه، توجه به آموزش مهارتهای روانشناختی و ایجاد فضای حمایتی در خانه و مدارس میتواند زمینهساز افزایش امید به آینده در دانشآموزان ابتدایی باشد امید یک ویژگی ذاتی نیست بلکه یک« مهارت قابل یادگیری» است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهناز حاجی قاسمی

مدیرهنرستان متوسطه دوم

علی شفیعی

دکترای برنامه ریزی درسی استاد مدعو دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی

رویا نبی زاده

دانشجو ترم آخر کارشناسی آموزش وپرورش ابتدایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی

محدثه آقایی

دانشجو ترم آخر کارشناسی آموزش وپرورش ابتدایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی

سارا فریدونی مقدم

دانشجو ترم آخر کارشناسی آموزش وپرورش ابتدایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی

�فیعی، علی و نبی زاده، رویا و آقایی، محدثه و فریدونی مقدم، سارا،1405،تبیین امید به آینده در دانش آموزان ابتدایی بر پایه نظریه های روانشناسی مثبت نگر،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر