چکیده مقاله
پژوهش در نظام آموزش و پرورش به دلیل سر و کار داشتن با ابعاد پیچیده انسانی و تربیتی، نیازمند بهره گیری از روش شناسی های دقیق و پیشرفته است هدف از نوشتار حاضر، تبیین و مقایسه دو پارادایم اصلی پژوهش یعنی روش های کمی و کیفی و نقش آن ها در ارتقای کیفیت فرآیندهای آموزشی است در روش شناسی کمی، بر استفاده از ابزارهای آماری، آزمون فرضیه ها و تعمیم یافته ها با تکیه بر رویکرد پوزیتیویستی تاکید می شود تا الگوهای کلی یادگیری و مدیریت آموزشی شناسایی شوند در مقابل، روش های کیفی با اتکا به رویکردهای تفسیری و پدیدارشناسانه، به دنبال واکاوی عمیق تجربیات زیسته دانش آموزان و معلمان در بافتار طبیعی مدرسه هستند تا معنای پدیده های تربیتی را بازنمایی کنند یافته های این بررسی نشان می دهد که اگرچه روش های کمی در سنجش کارایی و پیش بینی متغیرها سرآمد هستند، اما روش های کیفی در درک لایه های زیرین و چرایی رفتارهای آموزشی بی بدیل اند در نهایت، این نتیجه حاصل شد که برای دستیابی به شکناختی جامع از واقعیت های تربیتی، پژوهشگران پیشرفته باید به سمت «روش های ترکیبی» حرکت کنند تا با بهره گیری از توانمندی های هر دو رویکرد، به حل مسائل چالش برانگیز در نظام آموزش و پرورش نائل آیند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
هاشمی، شراره سادات،1405،روش تحقیق پیشرفته در آموزش و پرورش (روش کمی و کیفی )،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر