چکیده مقاله
این پژوهش به بررسی مفهوم توانمندسازی نیروی انسانی در نظام آموزش و پرورش و تاثیر آن بر کیفیت تدریس، عملکرد حرفه ای و ساختار سازمانی می پردازد با استفاده از روش مروری، یافته های مطالعات علمی، پژوهش های پیشین و اسناد مرتبط با موضوع تحلیل شدند تا تصویری جامع از ابعاد، موانع و پیامدهای توانمندسازی ارائه شود نتایج نشان دادند که توانمندسازی یک فرایند چندبعدی و پویا است که شامل ابعاد فردی، حرفه ای، سازمانی و فرهنگی می شود این فرایند با افزایش خودکارآمدی، اعتماد به نفس و انگیزه شغلی معلمان همراه است و به بهبود کیفیت تدریس، ارتقای عملکرد حرفه ای و تقویت هویت حرفه ای کارکنان منجر می شود همچنین، توانمندسازی نقش مهمی در تقویت نوآوری، اجرای موفق طرح های تحول آموزشی و تحقق عدالت آموزشی ایفا می کند با این حال، موانعی چون ساختارهای متمرکز، فرهنگ سازمانی کنترل گر، عدم ارتقای شغلی و آموزش های غیرکاربردی، مانع از تحقق توانمندسازی واقعی می شوند مدیران آموزشی به عنوان تسهیل گران کلیدی، در ایجاد فضای اعتماد، مشارکت و حمایت حرفه ای نقش حیاتی دارند نتیجه گیری پژوهش این است که توانمندسازی نیروی انسانی نه یک اقدام جانبی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای تحول پایدار در آموزش و پرورش است برای اثربخشی بیشتر، نیازمند بازنگری در سیاست های سازمانی، طراحی برنامه های توسعه حرفه ای اثربخش، ایجاد نظام های جبران خدمات منصفانه و تغییر فرهنگ سازمانی مبتنی بر احترام و یادگیری جمعی است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�لائی میلان، محمد،1404،بررسی تاثیر توانمندسازی نیروی انسانی بر کیفیت تدریس و عملکرد حرفه ای،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر