چکیده مقاله
سلوک معنوی در عرفان اسلامی بر محور هدایت و تربیت روحانی شکل می گیرد و حضور مرشد کامل در این مسیر نقشی اساسی دارد این پژوهش با رویکردی تحلیلی–تطبیقی، جایگاه مرشد را در دو منظومه عرفانی منطق الطیر عطار و مثنوی معنوی مولوی بررسی می کند و نشان می دهد که هر دو شاعر، تربیت معنوی را فرایندی می دانند که بدون هدایت پیر – که واسطه فیض الهی و بیدارکننده فطرت است به کمال نمی رسد عطار این حقیقت را در قالب تمثیلی «هدهد» به عنوان راهبر پرندگان در سفر به سوی سیمرغ بازمی نماید و مولوی آن را در چهره «پیر» و «شیخ» که شاگرد را از ظلمات جهل به نور معرفت می رسانند، تبیین می کند سپس، این دو دیدگاه با آموزه های قرآنی درباره تعلیم، تزکیه و نقش پیامبران در هدایت انسان تطبیق داده شده و روشن می گردد که نقش مرشد در عرفان اسلامی، امتداد زمینی رسالت الهی در عرصه باطن است نتایج پژوهش نشان می دهد که اگرچه زبان و شیوه بیان عطار و مولوی متفاوت است، اما هر دو بر سه اصل مشترک تاکید دارند: بیدارسازی انسان، پرورش عشق الهی، و هدایت به سوی وحدت وجودی؛ اصولی که ریشه در ساختار تربیتی قرآن دارد و در قالب ادبیات عرفانی جلوه یافته است
کلیدواژهها
نویسندگان
مریم سلطانی
کارشناسی ارشد تربیت بدنی
داریوش بابائیان
دکتری فلسفه و کلام اسلامی
مرتضی گویا
کارشناسی ارشد مدیریت ورزشی
مصطفی هلالی نسب
دانشجوی کارشناسی آموزش زبان و ادبیات فارسی
سمانه عجمی نژاد
دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی ورزشی
محمد گنجعلی
دانشجوی کارشناسی آموزش زبان و ادبیات فارسی
سید محمد رضا قانع عزآبادی
کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی
امیر حسین آراسته
دانشجوی کارشناسی آموزش زبان و ادبیات فارسی
شیوه ارجاع
�ابائیان، داریوش و هلالی نسب، مصطفی و گنجعلی، محمد و آراسته، امیر حسین،1404،نقش مرشد در سلوک معنوی از منظر عطار و مولوی با نگاهی تطبیقی به آموزه های قرآنی درباره تعلیم و تربیت،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر