نسبت دنیا و آخرت در اندیشه علوی بر پایه نهج البلاغه

چکیده مقاله

نسبت دنیا و آخرت در اندیشه علوی یکی از بنیادی ترین محورهای معرفتی و اخلاقی نهج البلاغه است؛ محوری که نه صرفا در سطح موعظه، بلکه در قالب یک نظام فکری منسجم در حوزه های هستی شناختی، انسان شناختی و اخلاق عملی ارائه شده است در نگاه امام علی ع ، دنیا نه مذموم مطلق است و نه مطلوب مطلق؛ بلکه ساحتی دوگانه دارد که ارزش آن به نوع مواجهه انسان با آن وابسته است از یک سو، دنیا «دار فناء» و «مزرعه الآخره» معرفی می شود؛ جایی که آزمون های الهی در آن واقع می شود و مسیر رشد انسان را فراهم می سازد از سوی دیگر، دلبستگی افراطی به دنیا موجب غفلت، وارونگی ارزش ها و فاصله گرفتن از حقیقت توحیدی می گردد این نگرش، توازن میان بهره گیری مسئولانه از امکانات دنیوی و جهت دهی آن ها به سوی غایات اخروی را برجسته می سازد بر اساس این رویکرد، دنیا ابزار و مقدمه است و آخرت مقصد و نتیجه؛ و تنها با شناخت کارکرد حقیقی دنیا می توان به کمال مطلوب در آخرت رسید پژوهش حاضر با بهره گیری از منابع معتبر نهج البلاغه، شروح مهم و پژوهش های اندیشه علوی، تلاش دارد ساختار مفهومی این نسبت را روشن سازد و نشان دهد چگونه در کلام امام علی ع ، دنیا در خدمت تکامل انسان تعریف می شود و نه در برابر آن تحلیل این دیدگاه، علاوه بر تبیین بنیان های فکری امام علی ع ، می تواند چارچوبی برای اخلاق زیست مومنانه و انسان معاصر فراهم آورد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حسین جفره

دبیر

محمد مهدی پورفولاد

حوزه : علمیه باقر العلوم علیه السلام شهرستان سرپل ذهاب ، سطح : ۲ ، کرمانشاه، شهرستان سرپل ذهاب

پورفولاد، محمد مهدی،1404،نسبت دنیا و آخرت در اندیشه علوی بر پایه نهج البلاغه،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر