چکیده مقاله
عدالت اجتماعی به عنوان یکی از بنیادی ترین اصول اندیشه اسلامی، در قرآن و نهج البلاغه جایگاه ویژه ای دارد و مبنای سامان دهی زندگی فردی، روابط اجتماعی و نظام حکمرانی عادلانه محسوب می شود قرآن کریم با تاکید بر مفاهیمی چون قسط، میزان، حق گرایی و برابری انسانی، چارچوب های نظری و ارزشی عدالت اجتماعی را تبیین کرده و آن را هدف رسالت پیامبران معرفی می کند در مقابل، نهج البلاغه با ارائه آموزه های عملی و مدیریتی امام علی ع ، عدالت اجتماعی را در عرصه اداره حکومت، مقابله با تبعیض، دفاع از حقوق محرومان و تنظیم روابط اقتصادی و سیاسی جامعه به صورت کاربردی ترسیم می کند این پژوهش با روش تحلیلی تطبیقی به بررسی اشتراکات و تفاوت های معنایی، مبنایی و کارکردی عدالت اجتماعی در دو منبع اصلی اندیشه اسلامی می پردازد یافته ها نشان می دهد که قرآن بیشتر بر تبیین اصول کلان عدالت، مانند کرامت انسان، نفی ظلم و تحقق قسط تاکید دارد؛ در حالی که نهج البلاغه این اصول را در قالب خطبه ها و نامه های حکومتی به سطح راهبردها و الگوهای عملی تبدیل می کند همچنین، عدالت در هر دو منبع بر پایه توحید، عقلانیت، مسئولیت پذیری انسان و رعایت حقوق عمومی شکل می گیرد، اما نهج البلاغه در تبیین ابعاد سیاسی و مدیریتی آن مصادیق گسترده تری ارائه می دهد در مجموع، تحلیل تطبیقی این دو منبع نشان می دهد که قرآن و نهج البلاغه در کنار هم، نظامی هماهنگ و مکمل از نظریه و عمل عدالت اجتماعی در اندیشه اسلامی ترسیم می کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فتحی، قدرت الله،1404،تحلیل تطبیقی مفهوم عدالت اجتماعی در قرآن و نهج البلاغه،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر