چکیده مقاله
پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، پدیده ای چندبعدی است که تحت تاثیر عوامل فردی، خانوادگی، مدرسه ای و اجتماعی قرار دارد در این میان، نقش خانواده و به ویژه سبک های فرزندپروری، به عنوان بستر نخستین شکل گیری انگیزش و رفتارهای یادگیری، جایگاهی اساسی دارد این پژوهش با رویکردی توصیفی–تحلیلی، به بررسی رابطه میان سبک های فرزندپروری و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد بر اساس چارچوب نظری بامرایند، چهار سبک اصلی فرزندپروری شامل مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و بی تفاوت، به عنوان متغیر مستقل و شاخص های چندبعدی پیشرفت تحصیلی – شامل توانایی های شناختی، خودتنظیمی، انگیزش درونی و رفتار تحصیلی – به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شد داده ها از طریق مرور پژوهش های معتبر داخلی و خارجی و تبیین نظریه های مرتبط، همچون یادگیری اجتماعی باندورا، دلبستگی بولبی و خودتعیین گری دسی و رایان، تحلیل گردید یافته ها نشان می دهد که سبک مقتدرانه با ترکیب حمایت هیجانی و ساختار رفتاری، بیشترین همبستگی مثبت را با موفقیت تحصیلی دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و بی تفاوت، با کاهش انگیزه، افت اعتمادبه نفس تحصیلی و عملکرد پایین تر مرتبط هستند همچنین، ملاحظات فرهنگی و اجتماعی می توانند اثرات سبک های مختلف را تعدیل کنند بر این اساس، ارتقای آگاهی والدین و مداخله های آموزشی می تواند به بهبود کیفیت فرزندپروری و در نهایت ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان منجر شود
کلیدواژهها
نویسندگان
مریم آقائی
لیسانس زمین شناسی
امیر علیپور
کارشناسی آموزش ابتدایی دانشگاه تربت حیدریه
افسانه سلطانی
لیسانس ادبیات فارسی
مریم سعادت زاده
کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران
فریده الماسی
لیسانس آموزش مطالعات اجتماعی
زهرا سعادت زاده
کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی دانشگاه قاین
شیوه ارجاع
�لیپور، امیر و سعادت زاده، مریم و سعادت زاده، زهرا،1404،تحلیل رابطه سبک های فرزندپروری و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر