رابطه یادگیری الکترونیکی با یادگیری خود راهبر دانش آموزان

چکیده مقاله

یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از ارکان اساسی یادگیری در عصر حاضر، نقش اساسی در ارتقای توانمندی های فردی و حرفه ای یادگیرندگان دارد و عامل کلیدی در سازگاری با تحولات سریع وآموزشی و فناوری های نوین محسوب می شود هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه ی میان یادگیری الکترونیکی با یادگیری خودراهبر است که ازنظر هدف کاربردی و ازنظر نحوه جمع آوری داده از نوع توصیفی همبستگی است جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه شهر محلات در سال تحصیلی ۱۴۰۳ ۱۴۰۴ ۳۹۴۷ است نمونه آماری از طریق فرمول کوکران ۳۵۰ نفر ۲۳۱ دختر و ۱۱۹ پسر محاسبه شد که این تعداد به روش نمونه گیری خوشه ای دومرحله ای انتخاب شدند ابزارهای مورداستفاده شامل دو پرسشنامه: پرسشنامه یادگیری الکترونیکی مهرآرام و همکاران، پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران بودند تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد و برای مدل سازی معادلات ساختاری از نرم افزار Amos نسخه ۲۴ استفاده شد مقدار ضریب همبستگی پیرسون بین یادگیری الکترونیکی با یادگیری خودراهبر برابر با ۵۲۱/۰ محاسبه شد بنابراین بین یادگیری الکترونیکی با یادگیری خودراهبر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد براین اساس در فرایند آموزش و یادگیری، می توان از یادگیری الکترونیکی جهت تقویت مهارت های یادگیری خودراهبرانه در یادگیرندگان استفاده کرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سارا آهنگران

آموزگار، دانش آموخته رشته تحقیقات آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد محلات، محلات، ایران.

سارا آهنگران

آموزگار، دانش آموخته رشته تحقیقات آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد محلات، محلات، ایران

�هنگران، سارا،1404،رابطه یادگیری الکترونیکی با یادگیری خود راهبر دانش آموزان،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر