چکیده مقاله
اقرار در نظام حقوقی ایران به ویژه در دعاوی کیفری یکی از مهم ترین ادله اثبات به شمار می رود چرا که مستقیما از اراده متهم نشات می گیرد و می تواند نقش مهمی در کشف حقیقت داشته باشد با گسترش استفاده از فضای مجازی و تحولات شبکه های اجتماعی و توجه به افزایش جرم و جنایت افراد از طریق پلتفرم های مختلف، متون، تصاویر و غیره را مبادله می کنند که ممکن است حاوی اقرار به ارتکاب جرم یا وقوع یک امر حقوقی باشد و باید این موضوع را پذیرفت که نمی توان صرفا از ادله سنتی برای حل معضلات دنیای مدرن استفاده نمود بی شک، اقرار به عنوان یکی از قوی ترین دلایل اثبات دعوا شناخته می شود در رویه قضایی امروزی اقرار در بستر فضای مجازی صرفا به مثابه یک اماره تلقی شده و اعتبار آن با ترازوی علم قاضی سنجیده خواهد شد همچنین طی مطالعات به نظر می رسد اقرار متهم در فضای مجازی در صورتی که اصالت و اختیار وی احراز شود از نظر حقوقی توان اعتبار اقرار حضوری را خواهد داشت و احراز هویت اقرار کننده از طریق IP یا بررسی فنی متن رکن پذیرش اقرار الکترونیکی است مع الاسف قوانین فعلی ایران در خصوص ادله الکترونیکی پاسخگوی کامل اعتبار اقرار مجازی نیستند و نیاز به اصلاح یا تفسیر تکمیلی دارند اما در عین حال این پرسش ها پیش می آید که آیا شرایط اقرار در فضای مجازی با شرایط اقرار در واقعیت تفاوتی دارد؟ آیا اقرار در فضای مجازی در نظام حقوقی ایران مورد شناسایی و پذیرش قرار گرفته است؟ آیا انکار پس از اقرار در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی مسموع است؟ آیا اقرار مجازی در شمار دلایل اثبات قرار می گیرد؟ با توجه به فقدان تصریح قانونی و اختلاف نظرها در محاکم کیفری و تحولات در حوزه ادله الکترونیک بر آنیم ارزش حقوقی این نوع اقراری را بررسی نماییم
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
نیکی، مهسا و نشاسته ریز، سهراب و کافی، مصطفی،1405،ارزش حقوقی اقرار متهم در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی،دوازدهمین کنفرانس بین المللی فق ، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی فق ، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴20 خرداد 1405 · مشهد