چکیده مقاله
روش تنزیل جریان وجوه نقد DCF به عنوان یکی از دقیق ترین اما در عین حال بحث برانگیزترین ابزارهای ارزیابی خسارت در داوری های سرمایه گذاری بین المللی به ویژه در صنایع انرژی و زیرساخت، شناخته می شود این روش که ریشه در امور مالی شرکتی دارد برآوردی از ارزش فعلی جریان های نقدی آتی یک سرمایه گذاری را بر اساس فرض شرکت در حال فعالیت going concern ارائه می دهد با این حال دیوان های داوری ایکسید در کاربست این روش با چالش های نظری و عملی متعددی مواجه بوده اند که از آن جمله می توان به نحوه برخورد با پیش بینی های سفته بازانه LARAH v Uruguay ، فقدان سابقه عملیاتی Arif v Moldova ، تعیین نرخ تنزیل مناسب Total v Argentina و احراز وضعیت شرکت در حال فعالیت AAPL v Sri Lanka اشاره کرد این مقاله با روشی تحلیلی تطبیقی و با بررسی بیش از ۱۵ رای و منبع علمی معتبر، الگوهای تکرار شونده در رویه ایکسید را شناسایی کرده و نشان می دهد که علیرغم فقدان یک رویکرد واحد می توان ضابطه های سه لایه برای پذیرش روش DCF ارائه داد: ۱ وجود سابقه عملیاتی کافی برای سرمایه گذاری و احراز going concern، ۲ قابلیت اتکای پیش بینی های مالی مبتنی بر شواهد عینی و نه فرضیات خوش بینانه و ۳ شفافیت کامل و قابلیت تایید فرضیات به کار رفته در مدل به ویژه نرخ تنزیل این مقاله در پایان چارچوبی پیشنهادی برای داوران ارائه می دهد تا از سلیقه ای عمل کردن جلوگیری کرده و به وحدت رویه در این حوزه یاری رساند
کلیدواژهها
نویسندگان
کیمیا پاشازاده کردکندی
دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق نفت و گاز دانشگاه تهران - پردیس البرز
کیمیا پاشازاده کردکندی
دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق نفت و گاز دانشگاه تهران پردیس البرز
شیوه ارجاع
پاشازاده کردکندی، کیمیا،1405،ارزیابی خسارت از طریق روش تنزیل جریان وجوه نقد (DCF) در آرای دیوان داوری ایکسید (ICSID)،دوازدهمین کنفرانس بین المللی فق ، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی فق ، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴20 خرداد 1405 · مشهد