چکیده مقاله
بررسی صحت معامله وکیل با خود به عنوان یکی از موارد تعارض منافع در نمایندگی قراردادی به دلیل عدم تصریح قانونی و اختلاف آرای فقهی همواره در کانون بحث حقوقدانان بوده است مشهور فقهای امامیه با اتخاذ نظریه تفصیل صحت چنین معامله ای را منوط به شرایطی مانند احراز رعایت مصلحت موکل و وجود اجازه قبلی یا ضمنی می دانند قانون مدنی ایران نیز عمدتا از این دیدگاه پیروی کرده و با استناد به ماده ۶۵۲ معامله با خود را در صورت اخذ اجازه نافذ شناخته است لذا هدف از انجام این پژوهش بررسی حقوقی معامله وکیل با خود بر معاملات اشخاص در حقوق ایران و رویه قضایی بود این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با مراجعه به منابع فقهی قانونی و رویه قضایی به واکاوی حدود و ثغور این مسئله می پردازد یافته ها نشان می دهد که ممنوعیت مطلق این معامله فاقد پشتوانه قانونی است و اصل بر صحت آن است مگر اینکه خیانت در امانت یا تقصیر وکیل در رعایت مصلحت موکل محرز گردد در واقع معیار نهایی منع سوء استفاده از موقعیت نمایندگی و تضییع حق موکل است در نتیجه می توان اذعان داشت معامله وکیل با خود به شرط رعایت غبطه موکل و نبود سوءنیت عملی معتبر و نافذ تلقی می شود و رویه قضایی نیز عمدتا با تاکید بر احراز شرایط عادلانه، معامله از این رویکرد حمایت می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
نوربخش، سید امیر حسین و فرج اله پور، مجتبی،1405،بررسی حقوقی معامله وکیل با خود بر معاملات اشخاص در حقوق ایران و رویه قضایی،دوازدهمین کنفرانس بین المللی فق ، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی فق ، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴20 خرداد 1405 · مشهد