امید از دیدگاه نیما یوشیج و مولانا

چکیده مقاله

مقاله حاضر به روش مروری کتابخانه ای است، که با توجه به نظرات اندیشمندان این عرصه به رشته تحریر در آمده است هدف از این مطالعه بررسی امید از دیدگاه نیما یوشیج و مولانا انجام گرفته می باشد محتوای لازم برای نگارش این مطالعه از طریق جستجو در پایگاه های اطلاعاتی SID ، scholar G و موتور جستجوی گوگل بدست آمده است نتایج بدست آمده نشان می دهد، امید در آثار نیما یوشیج و مولانا نمایانگر یک حس عمیق و مضطرب است که به جستجوی معنایی فراتر از واقعیت های زندگی اشاره دارد نیما یوشیج، به عنوان بنیان گذار شعر نو، در اشعارش بر امید به آینده و تغییر تاکید می کند او در برابر ناامیدی ها و چالش های زندگی، به قدرت و زیبایی زندگی باور دارد و امید را به عنوان نیرویی مثبت که می تواند انسان را به سوی روشنایی و بلوغ سوق دهد، مطرح می کند برای او، امید یک احساس زنده و پویا است که می تواند دگرگونی و نوآوری را به همراه داشته باشد از سوی دیگر، مولانا با نگاهی عرفانی به موضوع امید می پردازد او امید را به عنوان یک نیت و ارتقاء روحی می بیند که انسان را در مسیر عشق و شناخت خداوند هدایت می کند مولانا بر این باور است که امید به خدا و عشق الهی می تواند انسان را از تاریکی ها نجات دهد و او را به حقیقت وجودی خویش نزدیک کند در دیدگاه مولانا، امید نه تنها پاسخی به ناامیدی هاست، بلکه همانند نوری در دل تاریکی، راه را روشن می سازد و انسان را به سمت معرفت و عشق الهی می برد هر دو شاعر، رغم تفاوت های روشی و مفهومی، نگاهی مثبت به امید دارند و آن را ابزاری برای مبارزه با نامیدی و تنگناهای زندگی می شمرند امید در آثار آن ها هم به عنوان نیروی محرکه ای برای پیشرفت فردی و اجتماعی و هم به عنوان مسیر و وسیله ای برای نزدیکی به حقیقت وجودی مورد تاکید قرار می گیرد