اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر اجتناب تجربهای ونگرانی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی

چکیده مقاله

اختلال افسردگی اساسی، اختلال روانپزشکی شایعی به شمار می رود، که به عنوان دومین عامل اصلی ناتوانی در افراد معرفی شده است، لذا با استفاده از درمان شناختی و محتوای شناختی جلسات درمانی و رفتاری و تغییر ادراکی بیماران سبک پردازش آنها تغییر می کند پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر اجتناب تجربهای ونگرانی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی انجام گرفت این پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل ۱۵۰ نوجوان دختر دارای اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۳ در شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ نوجوان به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش ۲۰ نفر و کنترل ۲۰ نفر گمارده شدند ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اجتناب تجربه ها و اختلال افسردگی اساسی بک و اسپیتزر و همکاران ۲۰۰۶ ، و نگرانی بود برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری mancova استفاده شده است یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در کاهش اجتناب تجربه های ونگرانی در نوجوانان دختر دارای اختلال افسردگی اساسی در شهر تهران موثر بوده است بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سارا سرکشتی

ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر

�رکشتی، سارا،1404،اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر اجتناب تجربهای ونگرانی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی،بیست و دومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی20 فروردین 1404 · تهران