توسعه پایدار حمل و نقل در بستر آمایش سرزمین

چکیده مقاله

توسعه کشور در جهت تحقق سند چشم انداز 20 ساله کشور از جمله دغدغه های اصلی نظام جمهوری اسلامی است این توسعه در بخش حمل و نقل به عنوان یک زیر ساخت مهم حائز اهمیت است عدم توجه به بعد مکانی و فضایی استراتژیهای توسعه در سالهای گذشته منجر به بروز مشکلات عدیده ای نظیر تراکم بی عدالتی تخریب محیط زیست و تغییر ساختار شهری و روستایی شده است آمایش سرزمین تجلی فضایی استراتژی توسعه ملی است که به سرزمین به عنوان عامل اصلی توجه دارد دوام و بقای استراتژیهای توسعه منوط به عدالت گستری در این برنامه ریزی هاست توسعه کشور در بستر طرح آمایش سرزمین با معیارهای بومی منجر به تحقق عدالت خواهد شد و ثبات و بقای آن را ارتقا خواهد داد نگرش امایشی در توسعه زیر ساخت حمل و نقل از این بابت حائز اهمیت است در پرتو آمایش سرزمین علاوه بر گسترش عدالت اجتماعی و تعادل های منطقه ای احیای منابع طبیعی حفظ محیط زیست کارایی و بازدهی اقتصادی و الزامات دفاعی و امنیتی نیز برآورده خواهد شد حمل و نقل به عنوان عنصر ارتباط دهنده می تواند نقش موثری در آمایش مناطق مرزی داشته باشد