بررسی نقش خودآگاهی معلمان در بهبود روابط معلم-دانش آموز در دوره ابتدایی

چکیده مقاله

خودآگاهی به عنوان یکی از مولفه های اصلی هوش هیجانی، نقشی کلیدی در کیفیت تعاملات انسانی ایفا می کند؛ به ویژه در محیط های آموزشی که ارتباطات بین فردی میان معلم و دانش آموز اساس فرآیند یاددهی یادگیری را تشکیل می دهد پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودآگاهی معلمان در بهبود روابط معلم دانش آموز در دوره ابتدایی انجام شده است در این راستا، با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و مطالعه پیشینه های نظری و تجربی، تلاش شده است تا ابعاد مختلف خودآگاهی از جمله شناخت هیجانات، کنترل احساسات، و خودارزیابی صحیح مورد واکاوی قرار گیرد یافته ها نشان می دهد که معلمان دارای خودآگاهی بالا قادرند بهتر به نیازهای عاطفی و شناختی دانش آموزان پاسخ دهند و با ایجاد محیطی امن و همدلانه، زمینه ساز تعامل موثرتر و پایدارتر در کلاس درس شوند نتایج این بررسی بیانگر آن است که توسعه مهارت های خودآگاهی در معلمان ابتدایی نه تنها موجب کاهش تعارضات و سوءتفاهم ها در روابط بین فردی می شود، بلکه تاثیر مستقیم و مثبتی بر افزایش اعتماد، احترام متقابل و انگیزش یادگیری در دانش آموزان دارد همچنین، توجه به خودآگاهی در برنامه های تربیت معلم و دوره های ضمن خدمت می تواند به ارتقای کیفیت آموزش و پرورش در سطوح پایه کمک کند بنابراین، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی با طراحی راهکارهایی مبتنی بر آموزش مهارت های خودشناسی و تنظیم هیجان، به توانمندسازی حرفه ای معلمان توجه ویژه ای داشته باشند چنین رویکردی در نهایت به شکل گیری ارتباطی سالم، انسانی و اثربخش میان معلم و دانش آموز منجر خواهد شد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علیا رخ فیروز

دانش آموخته ی کارشناسی مهندسی کامپیوتر ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دزفول

�خ فیروز، علیا،1403،بررسی نقش خودآگاهی معلمان در بهبود روابط معلم-دانش آموز در دوره ابتدایی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه