چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف اثربخشی روانشناسی مثبت گرا بر روی روابط والد فرزندی در مادران دارای فرزند اتیسم انجام گرفته است روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل است جامعه آماری را تمامی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال اتیسم شهر همدان تشکیل دادند تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش وکنترل هرگروه ۱۵ نفر قرار گرفتند در این تحقیق از پرسشنامه روابط والد فرزندی پیانتا ۱۹۹۴ استفاده شد مداخله روانشناسی مثبت گرا به مدت ۸ جلسه هر جلسه ۲ ساعت در مورد گروه آزمایش اجرا شد؛ اما گروه کنترل هیچ گونه مداخلهای دریافت نکردند دادهها در قالب مشخصههای آمار توصیفی و روش تحلیل واریانس با اندازههای مکرر تک متغیری و چند متغیری توسط نرم افزار آماری spss در سطح معنادارای۰۱/۰ تجزیه و لیلا نیکنام۱ ،سیده رقیه حسینی ۲ ،مجید انصاری ۳ و صبا سلطانی۴
کلیدواژهها
نویسندگان
لیلا نیکنام
کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران
سیده رقیه حسینی
کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی، راهبر آموزشی و تربیتی
مجید انصاری
کارشناسی حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آباده
صبا سلطانی
کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز
شیوه ارجاع
نیکنام، لیلا و حسینی، سیده رقیه و انصاری، مجید و سلطانی، صبا،1404،تاثیر روانشناسی مثبتگرا بر روی روابط والد - فرزند در مادران دارای فرزند اتیسم،شانزدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزش�
ارائهشده در
مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزشی31 تیر 1404