چکیده مقاله
نتایج تحقیقات پیشین نشان داده که اختلالات شخصیت باعث رنج درونی شده که منتهی به محدودیت و مشکلات در ارتباطات و شغل افراد می گردد بنابراین شناخت عوامل موثر بر آن اهمیت فراوانی دارد بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین آسیب های دوران کودکی و اختلالات شخصیت دانشجویان انجام گرفت این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود جامعه آماری این پژوهش تمامی دانشجویان دانشگاه خیام مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۲ ۱۴۰۱ بودند که از بین آنها ۳۶۰ نفر به روش در دسترس انتخاب شدند برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه سبک اختلالات شخصیت کوهل و کازن ۲۰۰۹ و آسیب کودکی برنشتاین و همکاران ۱۹۹۴ استفاده شد تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون در SPSS ۲۶ انجام شد نتایج نشان داد رابطه معناداری بین آسیب های دوران کودکی با اختلالات شخصیت وجود دارد و آسیب دوران کودکی قادر به پیش بینی ۷/۳۲ درصد از تغییرات اختلالات شخصیت بودند می توان گفت آسیب های دوران کودکی نقش محوری در اختلالات شخصیت دانشجویان دارد و در برنامه های آموزش برای بهبود علائم اختلالات شخصیت، باید به آن توجه ویژه ای داشت
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�اوری، مهلا،1404،پیش بینی اختلالات شخصیت در دانشجویان بر اساس آسیب های دوران کودکی،شانزدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزش�
ارائهشده در
مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزشی31 تیر 1404