چکیده مقاله
دوران کودکی، به ویژه مقطع ابتدایی، یکی از مراحل کلیدی در شکل گیری رفتارها، نگرش ها و مهارت های اجتماعی کودکان به شمار می رود در این دوره، کودکان نه تنها نخستین تعاملات اجتماعی خود را تجربه می کنند بلکه بسیاری از مهارت های اساسی زندگی را نیز از طریق تعاملات با همسالان می آموزند در این راستا، آموزش مبتنی بر همسالان به عنوان رویکردی نوین و اثربخش برای تغییر رفتارهای کودکان مطرح شده است هدف این مقاله، بررسی اثرات آموزش مبتنی بر همسالان بر کاهش رفتارهای پرخطر در کودکان مقطع ابتدایی است با استفاده از روش مرور سیستماتیک، این مقاله به تحلیل نظریه های روان شناسی رشد، یادگیری اجتماعی، تاثیر همسالان و تاب آوری پرداخته و شواهد تجربی از مطالعات مختلف را مورد بررسی قرار می دهد یافته ها نشان می دهند که آموزش همسالان از طریق فرآیندهای الگوبرداری اجتماعی، تقویت هنجارهای گروهی و افزایش تاب آوری، به طور معناداری می تواند به کاهش رفتارهای پرخطر مانند پرخاشگری، بی نظمی، و مشکلات هیجانی در کودکان کمک کند این رویکرد به ویژه در تقویت مهارت های اجتماعی، افزایش اعتماد به نفس و بهبود ارتباطات اجتماعی کودکان موثر است با وجود چالش هایی مانند انتخاب مربیان همسال مناسب و نیاز به نظارت مستمر، این مطالعه پیشنهاد می دهد که آموزش همسالان به عنوان یک ابزار موثر و مقرون به صرفه در مدارس ابتدایی گنجانده شود و در راستای ارتقای سلامت روانی و اجتماعی کودکان به کار رود
کلیدواژهها
نویسندگان
فهیمه السادات میرمهدی
دانشجوی دکتری رفتارحرکتی،دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات، تهران،ایران
فاطمه غلامی بهمرام
کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی،دانشگاه آزاد اسلامی،قم،ایران
فریده زارعی
کارشناسی آموزش ابتدایی،دانشگاه فرهنگیان شهید مدنی،قم،ایران
ملیحه ضیاءپور
کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی،دانشگاه آزاد اسلامی،قم،ایران
شیوه ارجاع
میرمهدی، فهیمه السادات و غلامی بهمرام، فاطمه و زارعی، فریده و ضیاءپور، ملیحه،1404،بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر همسالان در کاهش رفتارهای پرخطر کودکان دوره ابتدایی: مرور نظام مند مطالعات و چارچوب های نظری،هشتمین کنفرانس بین المللی و یازدهمین همایش ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس بین المللی و یازدهمین همایش ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری31 تیر 1404 · تهران