رابطه هوش هیجانی با خودکارآمدی: نقش میانجی خودانتقادی

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه هوش هیجانی با خودکارآمدی: نقش میانجی خودانتقادی بود جامعه آماری این پژوهش شامل ۲۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز که بهصورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه هوش هیجانی شرینگ، خودکارآمدی عمومی شرر و خودانتقادی LOCS بود دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۰ و با روش مدلیابی معادلات ساختاری SEM از طریق نرم افزار AMOS تحلیل شدند نتایج نشان داد که هوش هیجانی اثر مستقیم مثبت و معنیدار بر خودکارآمدی دارد همچنین هوش هیجانی بهطور منفی و معنیدار خودانتقادی را پیشبینی میکند و خودانتقادی نیز بهطور منفی و معنیدار با خودکارآمدی رابطه دارد تحلیل اثرات غیرمستقیم نشان داد که خودانتقادی نقش واسطهای معنیدار در رابطه بین هوش هیجانی و خودکارآمدی ایفا میکند شاخصهای برازش مدل در سطح مطلوب قرار داشتند و برازش مدل تایید شد یافتههای پژوهش حاضر بر اهمیت هوش هیجانی در ارتقای خودکارآمدی تاکید دارد و نشان میدهد که کاهش خودانتقادی میتواند مکانیزم مهمی در این رابطه باشد این نتایج میتواند در طراحی مداخلات آموزشی و روانشناختی برای بهبود خودکارآمدی دانشجویان و افراد دارای خودانتقادی بالا مورد استفاده قرار گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

میترا عبادی

دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

مریم عبادی

دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

�بادی، میترا و عبادی، مریم،1404،رابطه هوش هیجانی با خودکارآمدی: نقش میانجی خودانتقادی،هشتمین کنفرانس بین المللی و یازدهمین همایش ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس بین المللی و یازدهمین همایش ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری31 تیر 1404 · تهران