چکیده مقاله
هدف از پژوهش حاضر، پیش بینی تفاوت پاسخ درمانی به درمان شناختی رفتاری CBT و درمان بین فردی IPT در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی بر اساس نشانگرهای عصبی شناختی و بین فردی پایه بود در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده ۱۰۰ شرکت کننده پس از ارزیابی چندوجهی اولیه شامل تصویربرداری FMRI، آزمونهای شناختی عصبی و پرسشنامه های روانسنجی به صورت تصادفی در یکی از دو گروه درمانی ۱۶ جلسه ای قرار گرفتند یافته ها نشان داد در سطح گروهی هر دو درمان به صورت معناداری منجر به کاهش علائم افسردگی شدند با این حال، در سطح فردی مدل پیش بینی مبتنی بر یادگیری ماشین با دقت ۸۲٫۵٪ موفق به تمایز پاسخ دهندگان به دو درمان گردید تحلیلها حاکی از آن بود که پاسخ بهتر به CBT با اتصال عملکردی قویتر در شبکه حالت پیش فرض و عملکرد شناختی بالاتر و پاسخ بهتر به IPT با فعالیت بیشتر ناحیه اینسل در پردازش هیجانی و مهارتهای ارتباطی قوی تر قبل از درمان مرتبط است این نتایج بر ضرورت حرکت به سمت رواندرمانی دقیق و مبتنی بر پروفایل عصبی روانشناختی فرد در درمان افسردگی تاکید دارد
کلیدواژهها
نویسندگان
Mohammad Reza Yekta
کاندیدای دکتری، گروه مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان خوراسگان ، اصفهان، ایران
معصومه خرم دشتی
دانشجوی کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی گروه روانشناسی موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی صفاهان، اصفهان، ایران
فاطمه سالاروند
فارغ التحصیل کارشناسی ارشد مشاوره توانبخشی گروه مشاوره واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
فخرالسادات عنوانی
کارشناسی روانشناسی واحد خوراسگان، دانشگاه آزاد اسلامی، خوراسگان، ایران
شیوه ارجاع
یکتا، محمدرضا و خرم دشتی، معصومه و سالاروند، فاطمه و عنوانی، فخرالسادات،1404،پیش بینی تفاضلی پاسخ درمانی به رواندرمانی بین فردی در برابر درمان شناختی- رفتاری در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی مراجعه کننده به کلینیکهای تخصصی اصفهان یک مطالعه چندوجهی مبتنی بر نشانگرهای عصبی، شناختی و بین فردی،هفدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزش�
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزشی7 آذر 1404