اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به درد مزمن

چکیده مقاله

مقدمه : یکی از اختلال های کنشی بدن درد مزمن است که از نقطه نظر بالینی ، با علائمی چون تغییر وضعیت اجایت مزاج، درد واحساس اتساع شکمی تشخیص داده می شود پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی فعال سازی رفتاری بر خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به درد مزمن انجام شد روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران زن و مرد مبتلا درد مزمن مراجعه کننده به بیمارستان بود که بطور تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه گواه ۱۵ نفر ، گمارده شدند افراد گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای هفته ای دوبار به صورت گروهی برنامه درمانی فعال سازی رفتاری را دریافت کردند؛ گروه کنترل به مدت دوماه در لیست انتظار قرار گرفت جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس ، ۱۹۸۲ و کیفیت زندگی ویر و شربور، ۱۹۹۲ ، استفاده شد داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره، تحلیل شد یافته ها: یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات پس آزمون افراد گروه های آزمایش و کنترل در متغیر خودکارآمدی و مولفه های کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود داشت نتیجه گیری : درمجموع، با توجه به نتایج این پژوهش می توان گفت که گروه درمانی فعال سازی رفتاری می تواند بر ارتقاء خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به درد مزمن و اختلالات جسمانی سازی ، اثربخش باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

نادره جوادی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه آیت الله آملی

�وادی، نادره،1402،اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به درد مزمن،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل