بررسی اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر تاب آوری بیماران قلبی عروقی

چکیده مقاله

مقدمه :باتوجه به نقش مشکلات روانشناختی در ابتلا و عود بیماری قلبی عروقی در افراد، ضروری است تا ضمن شناسایی این عوامل ، نسبت به درمان آنها اقدام نمود پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری برتاب آوری بیماران قلبی عروقی انجام شد روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی عروقی شهر تهران در نیمه دوم سال۱۴۰۱ بودند از بین آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه گواه ۱۵ نفر ، گمارده شدند افراد گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای هفته ای دوبار به صورت گروهی برنامه درمانی فعالسازی رفتاری را دریافت کردند؛ گروه کنترل به مدت دوماه در لیست انتظار قرار گرفت جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون، ۱۹۹۲ ، استفاده شد دادههای پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره، تحلیل شد یافته ها: یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات پس آزمون افراد گروههای آزمایش و کنترل در متغیر تاب آوری ، تفاوت معناداری وجود داشت نتیجه گیری : درمجموع، با توجه به نتایج این پژوهش می توان گفت که گروه درمانی فعالسازی رفتاری می تواند بر تاب آوری بیماران قلبی عروقی ، اثربخش باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهره پورمیرزا لیلاکوهی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی،دانشکده علوم انسانی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد لاهیجان،گیلان،تهران،ایران

آنا کاظمی

گروه روانشناسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان،ایران

عالیه موسی نیا

دانشجو کارشناسی شیمی،گیلان

علیرضا نوحی کرارودی

گروه زیست شناسی سلولی مولکولی،دانشگاه آزاداسلامی واحدرشت،رشت،ایران

پورمیرزا لیلاکوهی، زهره و کاظمی، آنا و موسی نیا، عالیه و نوحی کرارودی، علیرضا،1402،بررسی اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر تاب آوری بیماران قلبی عروقی،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل