بررسی تجربی تاثیر برنامه آموزشی سازگاری اجتماعی بر ارتقای نشاط اجتماعی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال اتیسم

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربی تاثیر برنامه آموزشی سازگاری اجتماعی بر ارتقای نشاط اجتماعی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال اتیسم انجام شد روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای کودک با اختلال اتیسم شهر سقز در سال ۱۴۰۱ ۱۴۰۰ بودند که از طریق روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر انتخاب گردید و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گواه ۱۵ نفر قرار گرفتند ابزار اندازه گیری در این پژوهش پرسشنامه های پرسشنامه شادکامی اکسفورد ۲۰۰۲ و بهزیستی روانشناختی ریف ۱۹۹۵ بودند مادران گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای و به مدت ۵ هفته متوالی هر هفته ۲ جلسه تحت آموزش برنامه سازگاری اجتماعی نجاری و همکاران ۱۳۹۷ قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد دادههای بدست آمده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت یافته ها نشان داد که بعد از مداخله ، اثر برنامه ی آموزش سازگاری اجتماعی بر نشاط اجتماعی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال اتیسم معنادار بود بر اساس نتایج پژوهش می توان گفت آموزش برنامه سازگاری اجتماعی بر نشاط اجتماعی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال اتیسم اثربخش بود و پیشنهاد می شود که برنامه ی مذکور در دستور کار سازمان مرتبط با کودکان اتیسم ، بهزیستی و مراکز توانبخشی جهت ارائه خدمات روانشناختی قرار گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سیران نیک نام

کارشناسی ارشد آموزش و پرورش پیش دبستان، آموزش و پرورش، سقز، آذربایجان غربی، ایران

مسعود نجاری

دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روان شناسی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران

نیک نام، سیران و نجاری، مسعود،1402،بررسی تجربی تاثیر برنامه آموزشی سازگاری اجتماعی بر ارتقای نشاط اجتماعی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال اتیسم،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل