چکیده مقاله
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی مفهوم شادی و شادکامی از دیدگاه روانشناسی و نهج البلاغه انجام شد حس شادی و شادکامی از جمله حالت های انسان است که بر نگرش ها، باورها، احساسات و رفتار او تاثیر بسیار شگرفی می گذارد این مفهوم به عنوان یکی از اساسی ترین دغدغه های انسان برای افزایش بهزیستی ذهنی در کاتب مختلف روانشناسی مثبت نگر و در قرآن و کلام ائمه اطهار و اندیشمندان علوم انسانی مطرح بوده است و هر کدام از این نظریه ها به فراخور منابع معرفی خویش از زاویه ای به این مسئله پرداخته اند و هر مکتبی برای طرفداران خود، نحوه نگاهی را متناسب با اصول بنیادی خود ارائه میدهد روش: روش پژوهش، توصیفی تحلیلی بود به این ترتیب که با جمع آوری اطلاعات از متون روانشناختی و نهج البلاغه، به بررسی مفهوم شادی و شادکامی پرداخته است ابتدا دیدگاه روانشناسی را به مفهوم و عوامل ماثر در شادی و شادکامی و راه های دستیابی به آن و سپس دیدگاه امام علی ع در نهج البلاغه به این مفهوم مورد بحث قرار داده و با بیان پیشفرض ها و مبانی فکری هر دو، یک مبنای تطبیقی به خوانندگان محترم ارائه میگردد یافته ها: یافته های حاصل نشان میدهد: ۱شادی از مسائل ضروری زندگی افراد در جامعه است ۲در آموزه های دینی و نهج البلاغه تاکید زیادی بر جایگاه شادی شده است ۳ در روانشناسی نیز در سال های اخیر در قالب روانشناسی مثبت نگر بر شادی تاکید شده است نتیجه گیری: این پژوهش نشان داد که دین کامل اسلام به تمام جنبه های انسان توجه دارد در نهایت با مقایسه دو دیدگاه با بررسی شباهت ها و تفاوت های آن، به این نتیجه رسیدیم که بسیاری از آموزه های اسلامی در نهج البلاغه با موارد مطرح شده روانشناسان در زمینه شادی همسو و هماهنگ است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�افعیان، فاطمه و شاملی، نصراله،1402،بررسی تطبیقی مفهوم شادی و شادکامی در روانشناسی و دیدگاه امام علی(ع) در نهج البلاغه،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل