شاخص های تربیتی و تعلیمی هنرمندان ایران دوره ی اسلامی پیش از سیطره ی اندیشهی تجدد بر پایهی رسالات هنرمندان

چکیده مقاله

مطالعه ی تاریخ هنر ایران، پس از پذیرش اسلام، ما را با هنری منحصربه فرد روبرو می سازد، هنری که معنویت و اخلاقیات در آن، حتی مباحث فنی را تحت الشعاع قرار می دهد و آنچه از هنرمند انتظار می رود فضایل اخلاقی است و این موضوع در رسالات موجود هنرمندانی که مسیر تربیت و تعلیم را سیر و سلوکی عرفانی و الهی می دانند، عیان است اما گسترش روابط تجاری و فرهنگی با اروپای متجدد که معنویت نقش چندانی در زندگی وی بازی نمی کرد، سبب دوری از اصل الهی و سنتی هنر گردید و اصول اخلاقی حاکم کم رنگ و به اموری غیرضروری مبدل گشتند پژوهش پیش رو با رویکرد نظری و مطالعه ی اسنادی به بیان شاخص های تربیتی هنرمندان پیش از سیطرهی اندیشه تجدد می پردازد تا شاید بتوان از آن در شیوه ی آموزش هنرمندان با رویکردی الهی بهره گرفت الهی محور بودن و رنگ خدایی گرفتن ، کمالگرایی در حرفه با استفاده از الگوی الهی ، تهذیب نفس و ایجاد طلب بخشی از شاخص های تربیتی ذکر شده در رسالات می باشند که تحقق آنها مستلزم شاگردان و استادانی است که هر یک باید خصایل و ویژگی هایی در خور شاخص های ذکرشده داشته باشند و موجبات تحقق آن را فراهم آورند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سیامک رحیمی

مربی گروه هنرومعماری دانشگاه پیام نور

�حیمی، سیامک،1402،شاخص های تربیتی و تعلیمی هنرمندان ایران دوره ی اسلامی پیش از سیطره ی اندیشهی تجدد بر پایهی رسالات هنرمندان،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل