چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی تاثیر روش های تدریس سنتی و فعال بر یادگیری دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی و حوزه های درسی گوناگون انجام شده است در این پژوهش، روش تدریس سنتی که بر انتقال مستقیم دانش و نقش محوری معلم استوار است، با روش های تدریس فعال، از جمله یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، روش اکتشافی و راهبردهای مبتنی بر فناوری، مقایسه شده است روش پژوهش، مرور نظام مند منابع علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ است و یافته های مطالعات داخلی و بین المللی مرتبط مورد بررسی قرار گرفته اند نتایج بررسی ها نشان می دهد که روش های تدریس فعال در مقایسه با روش های سنتی، در ارتقای مهارت های شناختی سطح بالا، از جمله تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت، یادگیری عمیق و مشارکت دانش آموزان، اثربخشی بیشتری دارند در مقابل، روش تدریس سنتی در انتقال سریع حجم زیادی از اطلاعات، آموزش مفاهیم پایه و مدیریت کلاس های پرجمعیت همچنان از کارآمدی قابل توجهی برخوردار است همچنین، شواهد پژوهشی نشان می دهد که انتخاب روش تدریس باید با توجه به اهداف آموزشی، ویژگی های یادگیرندگان، ماهیت محتوا و شرایط محیط یادگیری انجام شود و در بسیاری از موقعیت ها، رویکرد تلفیقی می تواند اثربخش ترین گزینه باشد در پایان، این مقاله با تبیین نقاط قوت و محدودیت های هر دو رویکرد، پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی ارائه می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�هقانیزاده، میلاد و زارعین، پارسا و دانشور، محمدجواد،1405،مقایسه روش تدریس سنتی و فعال در یادگیری دانش آموزان،سی امین کنفرانس ملی روانشناسی علوم تربیتی و اجتماعی،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات سی امین کنفرانس ملی روانشناسی علوم تربیتی و اجتماعی29 مرداد 1405 · بابل