تاثیر اصول زمینه گرایی بر روی شکل گیری مسکن سنتی در شهرستان فومن

چکیده مقاله

زمینه گرایی یکی از دیدگاههای رایج در شهر سازی است که زمینه را به مثابه رویدادی تاریخی می پندارد زمینه گرایان معتقدند که اجزای کالبدی شهر زیر پوشش نیروها یا ویژگی های درونی شهر نمی باشند، بلکه به محیط و پیرامون آن وابسته هستند بناهای سنتی ایران هرگز در ستیز با طبیعت نبوده اند بلکه همواره کوشیده اند با معماری همساز با اقلیم شرایط آسایش را فراهم کنند، در نتیجه مساکن سنتی روستایی در شمال کشور، با ظاهر متفاوت خود اقتباسی ساده از طبیعت و جغرافیای منطقه بوده و پاسخگوی نیازهای اساسی مردمانی است که فعالیتهای اقتصادی و فرهنگ زیستی آنان متفاوت با دیگر نقاط ایران می باشد ولزوم این شکل گیری تا آنجائیست که عدم تاثیر پذیری بنا از اصول زمینه گرایی سبب عدم هماهنگی بین محیط مصنوع و زمینه می شود و نه تنها باعث ناهمگون شدن کالبد شهرها شده، بلکه در فضای داخلی نیز شرایط آسایشی مناسبی را برای ساکنان خود فراهم نمی آورد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

آیدا رضائی

کارشناس ارشدگروه معماری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد فومن

�ضائی، آیدا،1401،تاثیر اصول زمینه گرایی بر روی شکل گیری مسکن سنتی در شهرستان فومن،چهارمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهارمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار6 خرداد 1401 · مشهد