چکیده مقاله
تحولات سریع فناوری در دهه های اخ امیرحسینیر، به ویژه گسترش هوش مصنوعی، اینترنت اشیای صنعتی، سامانه های سایبر–فیزیکی و رباتیک پیشرفته، موجب حرکت صنایع به سمت اتوماسیون گسترده و کاهش حضور مستقیم نیروی انسانی در فرایندهای عملیاتی شده است این تحول که در چارچوب صنعت ۴ ۰ قابل تبیین است، ماهیت فعالیت های صنعتی و در نتیجه رویکردهای مدیریت ایمنی، بهداشت و محیط زیست HSE را دستخوش تغییرات اساسی کرده است در چنین شرایطی، الگوهای سنتی مدیریت HSE که عمدتا بر کنترل رفتارهای انسانی و کاهش خطاهای فردی تمرکز دارند، برای مدیریت مخاطرات نوظهور در محیط های فوق خودکار کارایی محدودی خواهند داشت پژوهش حاضر با رویکردی آینده پژوهانه و با بهره گیری از روش توصیفی–تحلیلی، به بررسی روندهای فناورانه و تحلیل پیامدهای آن ها بر مدیریت HSE در صنایع آینده می پردازد یافته های پژوهش نشان می دهد که با افزایش سطح اتوماسیون، ماهیت ریسک ها از مخاطرات فیزیکی و انسانی به ریسک های فناورانه، سیستمی و سایبری تغییر می یابد هرچند کاهش حضور فیزیکی کارکنان می تواند به کاهش برخی حوادث شغلی منجر شود، اما وابستگی به سامانه های هوشمند و الگوریتم های تصمیم گیر، احتمال بروز مخاطرات پیچیده تری همچون خطاهای نرم افزاری، اختلال در عملکرد ربات های خودمختار، پارادوکس اتوماسیون و حملات سایبری به زیرساخت های صنعتی را افزایش می دهد نتایج این پژوهش نشان می دهد که مدیریت HSE در آینده باید از رویکردهای سنتی و واکنشی فاصله گرفته و به سمت مدیریت هوشمند و پیش نگر ریسک حرکت کند بهره گیری از ابزارهایی مانند تحلیل داده های کلان، پایش بلادرنگ، و فناوری دوقلوی دیجیتال می تواند در شناسایی و پیش بینی مخاطرات پیش از وقوع نقش موثری ایفا کند در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت بازتعریف نقش متخصصان HSE، توسعه مهارت های فناورانه و تقویت همگرایی میان ایمنی صنعتی و امنیت سایبری به عنوان پیش نیازهای مدیریت ایمنی در عصر اتوماسیون تاکید می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مرادی، رضا و بوربور، فریبا،1405،آینده پژوهی مدیریت HSE در عصر اتوماسیون کامل و نیروی انسانی حداقلی،شانزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات بین رشته ای در مدیریت و مهندسی،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات بین رشته ای در مدیریت و مهندسی31 خرداد 1405 · تهران