چکیده مقاله
در دهه های اخیر استفاده از فضاهای زیرزمینی اعم از تونل های راه، راه آهن، مترو، مغارها، فضاهای زیرزمینی برای نیروگاهها، مخازن ذخیره نفت و گاز و سایر موارد رشد به سزایی داشته است متغیر بودن شرایط زمین شناسی و ژئوتکنیکی در ساختگاه پروژه های مختلف، روش های طراحی، محاسبه و اجرای متفاوتی را می طلبد و نیز ایجاب می کند که از تجربه های گذشته و اصول علمی و فنی به طور مداوم استفاده شود روشها و ابزارهای طراحی متعددی برای کارهای مهندسی، برنامه ریزی و ساخت سازه های زیرزمینی در سنگ به کار می رود پایداری یک سازه زیرزمینی بستگی به رفتار زمین اطراف آن دارد رفتارهای متنوع و گوناگون نیاز به محاسبات و روشهای طراحی متفاوت دارد بنابراین شناخت رفتار واقعی زمین، جهت محاسبه و تخمین سیستم نگهداری و سایر محاسبات لازم و ضروری می باشد در این مقاله فرآیند کلی طراحی فضاهای زیرزمینی تشریح شده است تا متناسب با شرایط توده سنگ و رفتار زمین، روش یا روش های مناسب طراحی انتخاب شود نتایج این تحقیق نشان داد که رفتار زمین در محدوده تونل شماره یک راه آهن قزوین – رشت به صورت پایدار با پتانسیل سقوط بلوکها، شکست برشی، ریزشی، رفتار پلاستیک و رفتار شکننده می باشد متناسب با رفتار زمین روش های طراحی مناسب برای این تونل شامل روش های تجربی ، NATM، مدل سازی عددی، محاسبات تحلیلی، روش های مشاهده ای و قضاوت مهندسی تعیین شده و از روش های تجربی، مدل سازی عددی و قضاوت مهندسی برای طراحی سیستم نگهداری استفاده شد بنابراین سیستم نگهداری مناسب شامل بتن پاشی به ضخامت 20سانتیمتر همراه با یک لایه شبکه فلزی و نصب قاب فولادی IPE160 به فاصله 1 تا 2 متری برای تونل شماره یک راه آهن قزوین – رشت تعیین شد
کلیدواژهها
نویسندگان
بهروز رحیمی
دانشجوی کارشناسی ارشد استخراج معدن، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده
کورش شهریار
عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی معدن و متالوژی
مصطفی شریف زاده
عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی معدن و متالورژ
شیوه ارجاع
�حیمی، بهروز و شهریار، کورش و شریف زاده، مصطفی،1388،اصول کلی در طراحی فضاهای زیرزمینی - مطالعه موردی تونل شماره یک قطعه دو راه آهن قزوین - رشت،هشتمین کنفرانس تونل ایران،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس تونل ایران29 اردیبهشت 1388 · تهران