چکیده مقاله
این مقاله به تحلیل نظام شاگردپروری در مکتب عرفای مسلمان با تاکید بر متون کلاسیک عرفانی می پردازد هدف پژوهش، شناسایی و تبیین مولفه ها و روش های کلیدی تربیت دینی در عرفان اسلامی و ارائه راهکار های کاربردی برای نوسازی تربیت دینی معاصر است روش پژوهش، تحلیل محتوای کیفی و بررسی دقیق متون بنیادین عرفانی مانند «اللمع فی التصوف» ابونصر سراج طوسی، «کشف المحجوب» ابوالحسن هجویری، «رساله قشیریه» ابوالقاسم قشیری و «منازل السائرین» خواجه عبدالله انصاری یافته ها نشان می دهد که شاگردپروری عرفانی بر پایه گزینش دقیق مرید، تربیت تدریجی گام به گام، آزمون های سلوکی و رابطه عمیق معنوی می ان استاد و شاگرد استوار است این نظام ضمن توجه به تفاوت های فردی، تربیت را در ابعاد شناختی، گرایشی، عملی، اخلاقی و زیباشناختی جامع می کند و می تواند به مقابله با بحران های هویتی و اخلاقی در عصر مدرن کمک کند همچنین مقایسه این نظام با نظام های آموزشی معاصر تفاوت ها، فرصت ها و چالش های تطبیق آن را آشکار ساخته است نتیجه گیری پژوهش نشان می دهدکه الگوی شاگردپروری عرفانی می تواند به عنوان مدلی موثر برای بهبود تربیت دینی در نظام های آموزشی جدید مورد استفاده قرار گیرد و به بازتعریف رابطه اصیل استاد و شاگرد در تربیت دینی کمک نماید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ارابی، کوکب و زارعی، مسعود و جبارزاده، سید مصباح الهدی،1404،شاگردپروری در مکتب عرفای مسلمان؛ تحلیل روش های تربیت دینی با تاکید بر متون کلاسیک،اولین همایش ملی شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین،یزد
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش ملی شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین23 مهر 1404 · یزد