نسل Z و پارادوکس توسعه سرمایه انسانی در ایران: یک تحلیل اجتماعی نهادی

چکیده مقاله

تحقیق حاضر با هدف واکاوی ابعاد و علل پارادوکس توسعه سرمایه انسانی در نسل Z ایران انجام شده است؛ نسلی که با ویژگیهای منحصر به فرد، شناختی فناورانه و ارزشی شناخته می شود اما ظرفیت های بالقوه آن در بسترهای نهادی آموزشی و ساختاری کشور بالفعل نشده باقی مانده است روش شناسی پژوهش ترکیبی کمی و کیفی بوده و جامعه آماری آن شامل ۱۵۰۰ نفر از جوانان نسل Z در نقاط مختلف کشور بوده است ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه پنج بعدی و مصاحبه های نیمه ساخت یافته با اعضای نسل و متخصصان حوزه های آموزش و کار بوده است یافته های پژوهش نشان می دهد که علی رغم بالا بودن میانگین شاخص های مربوط به توانمندی های فردی، خودآموزی، خلاقیت و سواد دیجیتال در نسل Z، شاخص هایی مانند ادراک مثبت از نهادهای رسمی، رضایت از تجربه آموزشی و اعتماد به ساختارهای بازار کار در سطوح پایین تری قرار دارند تحلیل کیفی نیز حاکی از آن است که گرایش به مهاجرت و کناره گیری اجتماعی در این نسل بیش از آنکه اقتصادی باشد، ریشه در نارضایتی از بی معنایی، آموزش بی افقی شغلی و عدم مشارکت در تصمیم گیری ها دارد در نهایت، پژوهش پارادوکس موجود را در قالب شکاف میان ظرفیت های فردی بالا و ساختارهای نهادی ناکارآمد صورت بندی کرده و مجموعه ای از راهکارهای سیاستی همچون بازآرایی نظام آموزشی، مشارکت نسل محور، تقویت اکوسیستم نوآوری و کاهش مهاجرت نخبگان را پیشنهاد می دهد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سینا محمدی

دکتری مدیریت دولتی گرایش منابع انسانی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز

محمدی، سینا،1404،نسل Z و پارادوکس توسعه سرمایه انسانی در ایران: یک تحلیل اجتماعی نهادی،نهمین کنفرانس بین المللی علوم ورزشی، تربیت بدنی و سلامت اجتماعی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی علوم ورزشی، تربیت بدنی و سلامت اجتماعی31 شهریور 1404 · تهران