چکیده مقاله
این در حالی است که از منظر فلسفه تعلیم و تربیت اسلامی، هدف اصلی «تعلیم و تربیت دینی» چیزی فراتر از انتقال اطلاعات است؛ هدف، پرورش انسان مومنی است که با آگاهی و عشق آزادانه، دین را جزء لاینفک هویت و مسیر زندگی خود قرار دهد باقری، ۱۳۹۰؛ مطهری، ۱۳۶۸ شکاف میان این آرمان و واقعیت موجود، به ویژه در بافتار نسلی که در عصر دیجیتال با جریان های متنوع فکری و معنوی مواجه است، به شدت گسترش یافته و نیاز به آسیب شناسی ریشه ای را بیش از پیش آشکار می سازد مسئله اساسی این است که چرا مدارس، که اولین و منظم ترین فضای مواجهه رسمی کودکان و نوجوانان با معارف دینی به شمار می روند، در انجام این ماموریت بنیادین دچار ناتوانی شده اند؟ پاسخ به این پرسش، نیازمند نگاهی چندبعدی و فراتر از متهم کردن یک عامل خاص است؛ چراکه این ناتوانی ریشه در شبکه ای درهم تنیده از عوامل معرفت شناختی، پداگوژیک، نهادی و فرهنگی اجتماعی دارد برای مثال، در سطح معرفت شناختی، یکی از مشکلات عمده، حاکمیت دیدگاه تحصل گرایانه positivistic به دین در فرایند آموزش است؛ بدین معنا که آموزه های دینی به مثابه مجموعه ای از گزاره های ثابت، تاریخی و غیر قابل مناقشه ارائه می شوند که فهم آن ها در گرو حفظ و تکرار است، نه تفکر نقادانه و تامل شخصی فاضل قانع، ۱۳۹۴
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�فره، علی،1404،از منظر فلسفه تعلیم و تربیت اسلامی، هدف اصلی «تعلیم و تربیت دینی» چیزی فراتر از انتقال اطلاعات است،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر